eoidevigo on Maio 12th, 2015

A súa vida pechada nunha arca, exposta no papel. Non, a súa vida foi algo máis ca todo iso, nunca a escrita dará conta da vida. A arte imita a vida, e nin sequera el mesmo é quen de explicar clara e completamente o seu pasado con palabras. O remuíño de pensamentos é tan veloz, pensando que pensaría, tan enguedelladas nacen as ideas que, ao sentilas nacer, enlearse, esvaecerse, retornar, non podemos escribilas todas e cada unha delas ordenadamente.
Non se pode vivir de todo, nin se pode expresar a suma do vivido. Sempre debemos escoller, primeiro na vida e despois na arte. Eu escollín renacer, erguerme sobre a vulgaridade prescrita sen consideracións morais, calquera procedemento e medio foi lícito aos meus ollos, non podía reparar se quería atinxir unha vida digna de min. Pero na arte fixen case de todo. O artista é un escolmador que debe acertar na súa escolla elixindo o importante. Vivir tamén é escoller, renacer sobre as circunstancias, crear o propio destino. (Xabier Paz, Renacer, 2008)

Renacer, Xabier Paz
O libro non é unha simple lectura sen máis, vai máis aló. Non se conforma con quedar na tona dos datos nin dos acontecementos. Mergulla ao lector dun o doutro xeito no Renacemento da man das vidas de persoeiros que conforman a Historia na Venecia do século XVI.

Foi ilustrativo o encontro co autor. Falou da importancia de ter paixón polo saber, por podermos aprender algo novo e interesante cada día, por ter fame de sabedoría.

Facilitou, coas súas respostas, un achegamento máis vivo, facéndome por un intre viaxar a esa época e ampliar os meus reducidos coñecementos do Renacemento.

Interesante a PLUMA, que espallou a cultura desa Época levando a información ao papel.
Grazas. Deica outro encontro literario.

Chelo Fontán

Albo

Encontro con Fran P. Lorenzo

O próximo 19 de maio (terza feira) estará connosco o xornalista vigués Fran P. Lorenzo para nos falar da obra que estamos a ler, a novela Cabalos e lobos, da súa autoría. O encontro será na aula 31 a partir das 18.30. Estades convidadas.

eoidevigo on Maio 4th, 2015

Renacer de Xabier Paz
TizianoO día 24 de marzo tivemos o pracer de contar, no club de lectura 5.0, coa inestimable presenza de Xabier Paz, que nos deleitou cunha disertación acerca da súa novela Renacer. Esta obra mergúllanos no Renacemento dunha Venecia florecente que zumega arte e riqueza.
Xabier Paz cóntanos como xurdiu esta obra literaria ambientada nesa época tan brillante.
A través dunhas lecturas, ten coñecemento de Aretino e da súa amizade con Tiziano e Sansovino. Así, comeza o seu interese por este personaxe e inicia unha investigación da súa vida e andanzas e como consecuencia dá á luz esta trama que ten como eixe Aretino e como pano de fondo unha chea de figuras representativas das diversas disciplinas das artes e asemade os acontecementos político-relixiosos dese tempo con tanta transcendencia na historia e con grande repercusión nos tempos vindeiros.
O autor traza o relato tras a morte de Aretino. Este, escritor mordaz, satírico e adulador, deixara un gran mollo de cartas e escritos e a súa filla, Adria, pasa toda a noite en vela, léndoos. Neles redescobre a verdadeira personalidade do pai e ao mesmo tempo reencóntrase consigo mesma, retrotraéndose ata a súa infancia e máis tarde a súa fuxida dos canons impostos polo pai e a sociedade, cara a unha vida máis acorde cos seus sentimentos e arelas.
Estes son os fíos condutores: Aretino, un personaxe real que nos amosa os grandes mestres do Renacemento, entre os cales ten unha gran relevancia Tiziano e onde as obras de arte se amalgaman cos personaxes formando todo un gran fresco da época. Non se esquecen as intrigas e o poder que representaba a igrexa e os ditames dos seus concilios, en especial o de Trento, tan funestos para as mulleres.
A través de Adria, unha personaxe de ficción, preséntanos a condición da muller e a súa rebeldía ante as regras imperantes na sociedade.
Expoño, a grandes trazos, un pequeno esbozo da obra, que me parece moi recomendable para nos achegarmos a ela e deixármonos engaiolar por eses grandes xenios e pensadores que nos mergullan na historia do Renacemento e de por parte evadirnos de tanta mediocridade que nos asolaga.
Desde aquí quero dar as grazas a Xabier pola súa xentileza de nos visitar e dedicarnos o seu tempo e saber.
Bene Freiría

***

O meu agradecemento para o Club de Lectura de galego da Escola de Idiomas de Vigo e para Moncho, o seu coordinador.

Para un autor hai poucas satisfaccións meirandes que o contacto directo coas persoas que len os seus libros. Quero agradecervos a atención dispensada ao meu libro Renacer e a min mesmo. Foi un verdadeiro pracer compartir convosco esas dúas horas de conversa arredor do libro e da literatura galega.
Quedo á vosa disposición para futuras actividades. Parafraseando o clásico: mil primaveras máis para o libro galego!

Unha aperta, Xabier Paz

***

E despois da pasada lectura (Días que non foron de Luís Rei Núñez), imos xa coa derradeira deste curso. Trátase da novela gañadora do premio Blanco Amor 2015. O seu título é Cabalos e lobos, do xornalista vigués Fran P. Lorenzo. A primeira sesión será esta terza feira, 5 de maio, (até a páxina 96). Como sempre na aula 32 da EOI de Vigo a partir das 19.05.

eoidevigo on Abril 24th, 2015

Galeano1A igualaçom e a desigualdade

A ditadura da sociedade de consumo exerce um totalitarismo simétrico ao da sua irmã gémea, a ditadura da organizaçom desigual do mundo.

A maquinaria da igualaçom compulsiva actua contra a máis bela energia do género humano, que se reconhece nas suas diferenças e desde elas se vincula. O melhor que o mundo tem está nos muitos mundos que o mundo contém, as diferentes músicas da vida, as suas dores e cores: as milhenta maneiras de viver e dizer, crer e crear, comer, trabalhar, dançar, brincar, amar, sofrer e celebrar, que fomos descubrindo ao longo de milhares e milhares de anos.

A igualaçom, que nos uniformiza e nos aparva, nom se pode medir. Nom há computador capaz de rexistar os crimes cotiáns que a indústria da cultura de massas comete contra o arco-da-velha humano e o humano direito à identidade. Mais os seus demolidores progressos rompem os olhos. O tempo vai-se baleirando de história e o espaço já nom reconhece a abraiante diversidade das suas partes. Através dos meios massivos de comunicaçom, os donos do mundo comunicam-nos a obriga que todos temos de nos contemplarmos num espelho único, que reflecte os valores da cultura de consumo.

Quem nom tem, nom é: quem nom tem carro, quem nom usa calçado de marca ou perfumes importados, está a simular existir. Economia de importaçom, cultura da impostaçóm: no reino da estupidez, estamos todos obrigados a nos embarcarmos no cruzeiro do consumo, que suca as agitadas águas do mercado. Os máis dos navegantes estám condenados ao naufrágio, mais a débeda externa paga, por conta de todos, as pasages dos que podem viajar. Os empréstimos, que permitem encher até fartar com novas cousas inúteis a minoria consumidora, actuam ao serviço do purapintismo das nossas classes médias e da copiandite da nossas classes altas; e a televisom encarrega-se de converter em necessidades reais, aos olhos de todos, as demandas artificiais que o norte do mundo inventa arreo e, com éxito, projecta sobre o sul.

A economia mundial exige mercados de consumo em perpétua expansom, para dar saída à sua produçom crescente e para que nom se derrubem as suas taxas de ganho, mais ao mesmo tempo exige braços e matérias primas a preço de riso, para abater os seus custos de produçom. O mesmo sistema que precissa vender cada vez máis, precissa tamém pagar cada vez menos. Este paradoxo é nai doutro paradoxo: o norte do mundo dita ordes de consumo cada vez máis imperiosas, dirigidas ao sul e ao leste, para multiplicar os consumidores, mais em muita maior medida multiplica os delinquentes. Ao se apoderar dos fetiches que dam existência real às pessoas, cada asaltante quer ter o que a sua vítima tem, para ser o que a sua vítima é.

Nom se pode reduzir a cifras a igualaçom cultural imposta polos moldes da sociedade de consumo. A desigualdade económica, em troca, tem quem a mida. Confesa-a o Banco Mundial, que tanto fai por ela, e confirmam-na os diversos organismos das Naçons Unidas. Nunca foi menos democrática a economia mundial, nunca foi o mundo tam escandalosamente injusto. Em 1960, o vinte por cento da humanidade, o máis rico, tinha trinta vezes máis do que o vinte por cento máis pobre. Em 1990, a diferença era de sesenta vezes. Desde entóm seguiu-se a abrir a tessoura: em 2000, a diferença será de noventa vezes.

Eduardo Galeano

Traduçom de Anjo D. C.

eoidevigo on Marzo 18th, 2015

renacerNa próxima terza feira (24 de marzo) estará connosco o escritor Xabier Paz para nos falar da súa novela Renacer. Esta densa novela está ambientada no renacemento italiano e fálanos de Pietro Aretino, polémico escritor da súa época, da súa filla Adria, da situación das mulleres mais tamén de moi diferentes personaxes e asuntos: Tiziano, Leonardo, a arte, a filosofía… É, en definitiva, un completo fresco da cultura na Venecia do século XVI.

O encontro será a partir das 18:00 h na aula 31 da EOI de Vigo.

eoidevigo on Xaneiro 16th, 2015

Igual ca no ano anterior, neste ano lectivo que acaba de pasar (de outubro de 2013 a maio de 2014) lemos e falamos sobre obras de variado feitío. Desta feita foron tres novelas (Corredores de sombra de A. Fernández Paz, Branca de Loboso de Xesús Rábade e A intervención de Teresa Moure); dous libros de contos (Contos de familia de J. A. Xesteira e Á lus do candil de Ánxel Fole); un libro de poesía (Nimbos de X. M. Díaz Castro) e dous libros de prosa ensaística autobiográfica e xornalística (Herbario de Sándor Márai e Fin de século en Palestina de Miguel Anxo Murado).

Pasaron o curso pasado polo noso club 17 persoas e a media de asistencia foi de sete. Cómpre destacarmos tamén como novidade o feito de comezarmos neste curso a lectura de traducións ao noso idioma (Sándor Márai), feito que terá continuidade en próximos anos.
As temáticas foron variadas tamén: a memoria histórica na nosa terra, a arte e a defensa da natureza, o noso mundo antropolóxico e a narración que o recrea, a poesía dun poeta esencial, a visión do mundo dun autor húngaro e a crúa realidade dun conflito que non cesa, coma, infelizmente, tantos outros.
A seguir van as portadas das lecturas deste ano 2013-2014.

 

corredores de s   A intervención Branca de Loboso

Xesteiraimg795 Sándor MáraiNimbos

Á lus do candil            Fin de século

Mais, despois de lermos a derradeira obra de Begoña Caamaño, continuamos con máis. A lectura proposta é unha nova novela. Trátase de Renacer (Edicións Xerais) e está ambientada no renacemento italiano. O autor é Xabier Paz.
Propomos unha primeira reunión para o 27 deste mes de xaneiro (terza feira, a partir das 19.05, na aula 32 da EOI de Vigo) para a que levaremos lidas até a páxina 104.

eoidevigo on Novembro 26th, 2014

O meu Nome é Morgana.
Morgana de Cornualles. Morgana de Tintaxel. Morgana de Ávalon. Morgana de Camelot.
Morgana, a filla de Garlois. A irmá do rei. A sabia. A druída. A meiga. A fada. A bruxa. A puta.
Chamádeme como queirades. Tanto ten. Son todas e non son ningunha, que en cada unha desas Morganas, e de tantas outras como poidades imaxinar, hai parte da miña esencia, pero eu son máis, moito máis do que a suma ou o seu conxunto.
Eu son Morgana e esta é a miña historia. Contada por min mesma, coa miña voz. A única historia en que me vexo e en que me recoñezo. Por máis que haxa quen lembre doutro modo os feitos.

BcaaamañoAcabada a primeira lectura, imos xa coa segunda. Trátase de Morgana de Esmelle, novela de Begoña Caamaño que levou catro importantes premios: o Premio Ánxel Casal da Asociación Galega de Editores ao mellor libro de ficción, o Premio da AELG á mellor obra de narrativa, o Premio da Crítica de narrativa galega e mais o Premio Antón Losada Diéguez de creación literaria no 2013.

Á reunión levaremos lidas até a páxina 101. Será como segue:

DÍA: 9 de decembro de 2014 (terza feira)
HORA: ás 19.05
LUGAR: aula 32 da EOI de Vigo

Xa para terminar recollemos unhas palabras de Manuel Forcadela sobre a nosa próxima lectura:

Cremos que esta é unha novela importante, destinada a ser obxecto de análise e reflexión por parte da crítica durante moitos anos. Unha novela que ensina e actualiza un modelo de reconstrución das fábulas herdadas e que, desde a humildade de quen sabe que non existe a orixinalidade, opta por reconstruír os relatos mil veces contados desde unha óptica máis acorde cos tempos.

O artigo completo pode verse aquí.

eoidevigo on Novembro 24th, 2014

Violín de RVolve o Club de lectura 5.1. con O violín de Rembrandt, novela de Jorge Llorca gañadora do Premio Blanco Amor 2013. A sesión será nesta terza feira (25 de novembro) a partir das 19.05 na aula 32 da EOI de Vigo. Estades tod@s convidad@s.

Anxel Fole: Á lus do candil
Ánxel Fole, nado en Lugo o 11 de agosto de 1903 e finado na mesma cidade o 9 de maio de 1986, cultivou todos os xéneros literarios (narrativa, poesía, teatro e ensaio). En 1997 foille dedicado o Día das Letras Galegas.
Á lus do candil, subtitulada Contos a carón do lume, é a primeira obra narrativa do escritor, editada por Galaxia en 1953.
Catro fidalgos illados pola neve nunha torre da Serra do Courel pasan as noites contando contos á luz do candil. Os contos falan de lobos, de premonicións e de aparecidos.
Introdúcenos na narración das historias d’A lus do candil un narrador que se presenta como o ademenistrador. El é o contador visíbel e outras veces invisíbel ou inexistente, de todo un mundo de relatos independentes que teñen como eixo común que son contados arredor dun candil e ao carón dunha lareira. Nos tempos pasados, cando aínda non había televisores e tiñamos a tradición oral, existía un tipo de sabedoría popular que foi desaparecendo de forma irremediábel polo dominio das máquinas ou a globotecnolización.
Os 14 contos forman un libro ameno, agradábel á lectura e que te atrae e enfeitiza de principio a fin. Aínda que o léxico utilizado fai que sexa máis difícil de ler pola súa complexidade, tamén esa mesma dificultade fai que teña un valor engadido, un valor de estudo e/ou de aprendizaxe real.

Vista desde Paderne do Courel

Vista desde Paderne do Courel

Principiamos co primeiro conto, “Terra do Caurel”, aspra e forte, de inxente beleza… situado na Casa de Abrantes onde “a xente é sofrida, traballadora e seria”. Despois en “¡Viña do alen!” en pleno xaneiro polas terras de Lugo na Feira de Rubián, un feirante conta como ve un aparecido mentres xoga ás cartas cos amigos. O home do retrato, un gran retrato de marco dourado cun home vestido de negro morto había máis de vinte anos. E chegamos ao “Lordanas”, o enterrador, que morre dun terrorífico susto cando ve o tolo Montero nunha noite de cans, e que irremediabelmente confunde cun desenterrado. As historias seguen o seu curso enigmático e confabulador, con “Os lobos” e a “A caixa do morto”, o “Arxemiro” e un “Aleluia”, vemos “O espello” e a “Antón de Cibrán”, coñecemos “Os defuntos que falaban castelao” e “A cabana do carboeiro”. Todos os contos son diferentes e máxicos, pois teñen o encanto dun pasado enmeigado e dunha vida sinxela nas aldeas; por iso, cando lemos “O traxe de meu tío” e “As meigas atinan sempre” lembramos a memoria e soñamos con aquel tempo tan distante e tan próximo. Mais o final maxistral chega con “O tesouro”, que pecha o libro entre saloucos, Henri de Folch, onde todo comeza cun soño e cun tesouro nunha torre onde cabaleiros franceses e templarios, futuro e pasado, forman unha liña no tempo tráxica e sobrenatural con mortes e cunha historia de amor que aconteceu en Boade, poboación sobre do Val do Cabe. E así, rematamos á lus do candil, á luz do recordo, a nosa memoria cultural e antiga que oxalá nunca esquezamos. Porque somos un pobo nado na literatura oral e escrita, dominamos o don da palabra para resistir a saudade e tamén o poder da colonización, e seguir sendo NÓS sobre todas as cousas.
Terra e forza, sempre!!!

Rosa Martínez

 

 

eoidevigo on Outubro 8th, 2014

IMG_2180ronsel1ronsel s.m. 1. Escuma que deixa atrás de si unha embarcación cando navega. 2. Por extensión, rastro que deixa alguén ou algo que pasa.

Fotos: Xelo dos Cans

 

 

eoidevigo on Xuño 13th, 2014

Cando baixan á ribeira débelles parecer que entran no paraíso. Alí medran as laranxeiras, as amendoeiras, as cidreiras. É a leda terra do viño, das froitas doces, das cántigas rexoubantes… Pavías, figos de vendima, béveras, pexegos, nésperas. Xa na Candeloria amósase a primavera e os días son quentes e as noites tépedas. Todo é dondo, risoño, amantiño. Cando a serra aínda está cuberta de neve, xa florecen as margaridas nos prados e os hortos acugúlanse de flores brancas e vermellas, que saúdan as anduriñas abaneándose suavemente. Estas, os cucos e os ouriolos teñen máis présa de chegar eiquí ca a ningures. Reiseñores e malvises engadan as noites coas súas frautas milagreiras…

Esta vez, no Club de lectura 5.1, achegámonos á obra de Ánxel Fole a través do seu primeiro libro de relatos en galego: Á LUS DO CANDIL, publicado no ano 53.

Trátase de catorce contos e un preámbulo. Este vén a ser unha introdución do lector na situación que se dá, para que xurdan as historias de contos arredor dunha mesa ao carón do lume nunhas noites de invernía.

O autor sitúanos, no inicio, na torre de Abrantes, do século XIV, e dálle voz ao administrador como narrador en primeira persoa, que será quen nos relate os contos, recollidos por el mesmo nesas noites tenebrosas.

Cada un dos relatos presenta un narrador independente e unha situación orixinal e extravagante, aínda que todas están relacionados pola mesma temática que forma parte da cultura e supersticións do pobo galego.

Atopámonos así con elementos fantásticos do mundo fantasmagórico e descoñecido, visións, trasnos, meigas, aparecidos e, case sempre pendurando, a morte…, que son os impulsores da narración, xa que, na maioría dos casos, son os responsables do desenlace destas historias.

Por tanto, mergúllanos nun realismo máxico, no que conflúe o costumismo localista con referencias á realidade material galega, cunha pormenorizada descrición da paisaxe, flora, fauna, tipos de vivenda cos seus obxectos, forma de vida, vestimenta e variantes da linguaxe dos seus moradores; así como as feiras e festas patronais e sen esquecer a importancia da gastronomía.

Con estes pormenores, o escritor móstranos a súa fascinación polas terras do Courel e suaviza as narracións un tanto tráxicas co predominio do tema da morte, as súas visitas e todos os elementos que a rodean.

Así e todo déixanos a porta aberta, con trazos de humor, para o sorriso a través d’As meigas atinan sempre, co desenlace final da perda do cabrito. Noutro conto, Os difuntos falaban castelao, xoga co equivoco e confunde as persoas con fantasmas saídos da tumba. Sen esquecermos O documento, cunha gran dose de ironía, ou O Lordanas, aínda que este acaba de forma tráxica.

Considero que é unha grande obra da literatura fantástica galega e compraceume moito a inmersión que fixen nela. Recoméndovola para que fagades o mesmo ou algo semellante.

Bene Freiría

eoidevigo on Maio 29th, 2014

 

chopo s.m. Planta vivaz da familia das escrofulariáceas (Verbascum thapsus), con talo ergueito, cuberto de borra espesa e cincenta, follas abrancazadas, grosas, moi pilosas, flores en espiga, amarelas e froito capsular. SIN. verbasco. (Dic. Xerais)

Propiedades medicinais: as flores teñen un pigmento amarelo que xa utilizaban as mulleres romanas para poren os cabelos louros. É expectorante e utilízase contra a asma e a bronquite; Os fomentos da planta utilízanse contra as hemorroides. (Wikipedia)

O Chopo, unha planta singular

foto de Rosa

foto de Rosa

Unha das plantas singulares na Galiza é o chopo. E máis aínda polo seu aro de misterio.

chopo na Illa de Ons (foto de Xelo)

chopo na Illa de Ons (foto de Xelo)

O chopo ten a sona de feiticeiro, sandador, cun poder sobrenatural que chegou aos nosos tempos pola tradición que demostra a sabedoría popular. O coñecemento da natureza que os nosos antepasados posuían e nós xa perdemos. Pois ben, dende nena, vía á miña nai facer a auga de san Xoán e ilusionábame moito todo ese proceso de elaboración. Mais, á parte desta coñecida tradición por todas e todos, tamén tiven o pracer de ver, grazas a ela, outra aínda máis curiosa. En San Xoán cortabamos un chopo e tirabámolo no tellado do alpendre do curral, alí secaba e de paso; traía boa sorte e limpaba dos meigallos/mal de ollo, e despois, en san Pedro, había que retiralo. Todo fai pensar que, aínda perdida a explicación do proceso de secado e posterior preparación, esta tiña un sentido real (quizais debía secar ao resío, recibir o ar da noite, os raios da lúa ou calquera outra cousa que realzase e descubrise as súas propiedades medicinais). O caso é que xa non se sabe nada, ou eu non o sei, do xa innecesario uso desta planta na curación, (o mundo moderno fixo que tiveramos máis accesibilidade ás menciñas e que xa non nos preocupásemos destes labores), o que fixo que adquirise co tempo un sentido máis mítico. Mágoa que se perdeu tanto saber! Os tempos mudaron e as persoas tamén; pero o chopo segue sendo o mesmo chopo.

Rosa Martínez Vilas