eoidevigo on Xaneiro 13th, 2018

GLOSARIO D’A FIESTRA BALDEIRA DE RAFAEL DIESTE

A edición utilizada foi a 1ª (1927), que publicou en facsímile o IGAEM en 1994 con motivo da súa representación polo Centro Dramático Galego. Existe, porén, unha versión máis recomendable que é a reedición (corrixida e definitiva) de 1980 (e posteriores) en Ediciós do Castro. O léxico desta versión tamén foi revisado e cando aparece utilízase a abreviatura VD (versión definitiva). Neste caso, os exemplos cítanse por esta edición: DIESTE, Rafael (1995): Obra galega completa 1. Vigo: Galaxia.

A definición que se dá é a que se refire ao contexto concreto do exemplo, aínda que, ás veces, se dean tamén outras acepcións. Nese caso, o exemplo aparece na acepción que lle corresponde.

Abreviaturas e signos:

adv.

adx.

fig.

FRAS.

loc. adv.

loc. adx.

part.

Por ext.

Adverbio

Adxectivo

Figuradamente

Fraseoloxismo

Locución adverbial

Locución adxectiva

Participio

Por extensión

SIN.

s.f.

s.m.

v.

V.

v.i.

v.t.

*

Sinónimo(s)

Substantivo feminino

Substantivo masculino

Verbo

Ver

Verbo intransitivo

Verbo transitivo

Forma incorrecta

abicar v. Dirixir ou aproximar o bico ou punta de algo; asomar: As cousas ruíns […] deixádelas avicar e agachádelas deseguida (41) | Abica pol-a izquerda unha rapaza que parez servinte (79).

abuado -a adx. Pálido, descolorido: O peirán vello e os montes abuados por unha brétema levián (9).

adoa s.f. Doa, boliña pequena de vidro ou doutro material, cun buraquiño polo que se enfía con outras pezas iguais formando colares, adornos etc..: Andábamos de nenos a xogar con adoas (11).

afroante adx. Que mostra un aspecto louzán, vigoroso: ¿Non me vedes agora mesmo afroante como unha vela en día de xoula? (81).

aglaiado -a part. Abraiado, asombrado. (136, VD).

*alabear v.t. Gabar, eloxiar. Non m’alabees (23).

*alabeeiro -a adx. Adulador, afagador, louvamiñeiro: Vanche arrodeando os alabeeiros (42).

*alifante s.m. Elefante. (149, VD).

ampexar v.i. Ampear, respirar con dificultade ou perder o alento [por mor da calor, do cansazo…]: Asomando, ampexante, pol-a porta (57).

amura s.f. (1) Costado do barco onde empeza a proa ou (2) cabo que hai en cada puño das velas de cruz dun barco: Cando a goleta dou avante, séntome n’unha amura (11) | A argola da amura de proa ¿non esta moi roída? (15).

antergo -a adx. Entrego, feito, que pola súa idade, acadou xa o seu desenvolvemento completo [persoa]: Palica don Miguel co señor Baldomero, antergo e sabido mariñeiro (9).

apicado -a part. Acabado en pico: Orellas apicadas (137, VD).

arrefeigar v.t. Refucir, arremangar. Arrefeiga as mangas porque lle quedan moi longas (46).

arreloado -a part. Revolto, confuso: Saber, sabémolo, mais d’un xeito un pouco… […] ¿arreloado? (20) .

arumia s.f. 1. O piollo cando sae da lendia. 2. Por ext. o ser vivo sumamente pequeno. 3. Corpúsculo case imperceptible; nada: C’ unha surrisa cariñenta e sinceira, na que non hai arumia de soberbia (50).

atorado -a part. Confuso, desasosegado, inquieto, receoso, turbado: Vaise atorada (25).

atortorado -a part. Atordado, co espírito perturbado, confuso: As cousas que se ensarillan e déixannos presos e atortorados antre a rública enliada do seu rumbo (67) | E qué atortorado quedei eu alí (72).

avante adv. En dirección á fronte: Cando a goleta dou avante, séntome n’unha amura (11).

avelaíña s.f. Bolboreta nocturna da que existen diferentes especies: Entran pola fiestra como avelaíñas (24).

avicar V. abicar.

babián -ana adx. Parvo, babeco: Babián, babián… Vaia, d’unha vez: ven dicindo que foste mariñeiro (33).

balandro s.m. Pequena embarcación con cuberta e un mastro: ¿Valdeásteme o balandro? (14).

ban s.m. Van. Se podo fareino saír dise ban maldito (193, VD)

bolina s.f. Corda que serve para pór oblicua a vela cando o vento sopra polos lados. 2. Acción de navegar de modo que a dirección da quilla e a do vento formen o menor ángulo posible: Bolina pechada. Paréceme que ainda así non poderá montar. Vaise moito â ronsa (27).

bouga V. vouga.

búcaro s.m. Púcaro, vaso para pór flores: Entra Adelaida cun ramo de margaridas e ponas en troques das que quita […] dun búcaro (27).

cachola s.f. Cacho, parte do esqueleto externo dalgúns crustáceos como o boi, a centola etc., que cobre o cefalotórax: Cando ande a navegar nunha cachola de centola […] veña atracar á nosa lancha (207, VD).

chicote s.m. Corda ou cabo con que se ata algunha cousa. Extremo dun cabo ou corda: Mans […] boas para turrar por un chicote ou por un remo (10).

ciar v.i. Cear. 1. Vogar para atrás. 2. Ir para atrás. SIN. recuar: Non coide que cío na miña teima (54) // v.t. 3. Facer ir para atrás.

cornamusa s.f. Peza de madeira ou metal de forma curvada que levan xeralmente na cuberta as embarcacións para amarrar os cabos: Séntome nunha cornamusa (136, VD).

degoro s.m. Degoxo, desexo moi forte [dunha cousa]: De tanto degoro de vivir que dá, parés que é degoro de morrer (60).

desenliarse v.t. 1. Desenlearse, desenredarse. 2. fig. Librarse de algo que pode causar problemas: Como si quixera desenliarse de ironías e lerias (15).

dixe s.m. 1. Amuleto ou figura pequena que se pon no pescozo ou nos pulsos dos nenos. 2. Xoia ou alfaia pequena que levan como adorno mulleres e homes: E a min n’aquel dixe […] que me roubou aquela goacamaia (12).

embora (dar a) Dar os parabéns: Como si lle dese a embora (22).

emboutador -ora adx. V. emboutar: Para ela non debo ser mais que un mal emboutador de lenzos (25).

emboutar v.t. Cubrir [algo] de [unha substancia que mancha].

enliado –a part. Enleado, complicado. Non fagas frases enliadas e bunitas a conta do que me custou deixar de ser probe (169, VD).

entoñado -a part. 1. Enterrado e difícil de arrancar. 2. Oculto: Con vos que ven dind’a fondura d’unha lembranza moi entoñada (14).

enxulla s.f. 1. Ensulla, graxa das aves. 2. pl. Untos (do porco). 3. fig. Riqueza de contido…: Pero remata o caso teu que ten enxulla (12).

esbardar v.t. Esparexer, dispersar: Cun movimento rápido fai esbardar a todos e, nun xiro hábil e garboso da faca arrebátalle ao cadro o anaco (64).

escimar (Errata). V. escismar.

escismar v.i. Cismar: A terra fai escismar, fai vivir no mañán (17).

escota s.f. Cabo con que se gobernan as velas dunha embarcación: E para levalas postas na escota e mais na caña do timón (10).

escuro –a FRAS. ás escuras loc. adv. 1. Sen luz ningunha, na escuridade. 2. Sen información, sen entender nada, na ignorancia: Xa sei que non ques entender nada. Vivir ás escuras e moi contento é o que fai a túa groria. (165, VD)

esguío -a adx. Esvelto, ben formado: Botinas longas e esguías (132, VD).

esparrancado -a part. Aberto; ensanchado polo uso, deformado: Zapatóns medio esparrancados (59).

*estrangoado -a adx. 1. Estrangulado. 2. fig. Afogado, desquiciado, descomposto: Os ollos relampados, a copra estrangoada (17).

*estrangoar v.t. 1. Estrangular. 2. fig. Impedir, Romper, estragar, desfacer: Co-a enmenda que se me propón non soio estrangoaríamos a unidade do cadro (53).

faca s.f. Tipo de navalla ou coitelo: Moito me turraba aquel pau pol-a faca (11).

falcar v.t. 1. Falquear, desbastar un tronco con machado ou aixola. 2. Roubar: Parescía que me houberan falcado o millor anaco da miña vida (81).

fasquía s.f. Traza, aspecto: O pintor vaime enxergando moi ben a fasquía (9).

*fiducial adx. Confidencial. (33).

furna s.f. Grande cavidade natural aberta nas penas e nas rochas, sobre todo a producida pola acción do mar: Nin siquera oubea como ises das furnas que nas noites pechadas paren lêndas (72).

fusco -a adx. Escuro, sombrío, que tira a negro: Reparando na fusca surpresa de doña Balbina (77).

gabaxeiro -a adx. Gabexeiro, laborioso, activo: Marchara pol-a izquerda, asomando moi gabaxeira (81) .

gasalleiro –a adx. Agasalleiro, afectuoso, amable: Cun fino xesto gasalleiro que por un intre ten suspensa á rapaza (193, VD).

goacamaio -a s. Ave da América de plumas vermellas, azuis e amarelas e rabo moi longo: E a min n’aquel dixe […] que me roubou aquela goacamaia (12).

gorentar v.t. Gustar moito [unha comida]: Serviraslles […] as lambiscadas que coides que mais lles han de gorentar (79).

grusmia adx. 1. Envexoso, miserable: Vaime parecendo máis raposo e, sober de todo mais grusmia (41). 2. s.f. Envexa: Que endeixamais volva ver a miña nai si algunha vez sentimos grusmia (62).

inxel adx. Sinxelo: A custión é ainda mais inxela (57). (Na VD “sinxela”).

inxela Fem. de inxel.

ir a l’Este V. Leste.

lascar v.i. Bater, azoutar: É tamén cousa fina e de coraxe cando lasca o vento e rosma a treboada (10).

lasqueta s.f. Labazada: Para lle dar unha lasqueta ao rapás d’abordo (10).

Leste s.m. Vilagarcía [para as persoas de Rianxo]: Estívenlle facendo algúns encargos que se me esquenceran para lle encomendar a Caramañola, que vai a l’Este (26).

lisca s.f. 1. Porción pequena [dunha cousa]: Quita do cadro algunha lisca co-a uña (23). 2. Nada: Abofé que non entendo lisca. (157, VD)

Malo (o) s.m. O demo: Virarase sardiña para estourar despois como un foguete na sartén do Malo (82).

matinada s.f. Mañá: O van, ampro e cheio de ledicia lumiosa e como do trinque da matinada, ten entradas pola direita (9).

mofeiro -a adx. Burlón: Polo baixo anguriado e mofeiro. (154, VD).

moiniño s.m. Dedo maimiño, quinto dedo da man: Quita do cadro algunha lisca co-a uña do moiniño (23).

montar v. Pasar en bolina unha punta ou cabo sen ter que facer “pique” ou zigzag na dirección: Paréceme que ainda así non poderá montar (27) | ¡Montou! E moito mariñeiro ise Dourado (29).

*moufa s.f. Mofa: Todo se viraron moufas na trasbotica (68).

*moufar v. Mofar: ¿Tí quêste moufar? Dam-o traxe. Acabouse (46). (Na VD “mofar”).

*moufeiro -a adx. Burlón: (moufeira:) Sí. Halle de quedar moi ben o traxe de señor… (30).

mundo s.m. Esfera de cristal interiormente coloreada: Vai mercar tres mundos (16).

nordesía s.f. Situación atmosférica caracterizada pola presenza de vento do nordés: Ven a Nordesía dura. ¿Non che parés? (75).

*outo -a adx. Alto: Descía dinde o mais outo do ceo brasileiro (12).

*oferda s.f. Oferta: Dista vez a miña oferda non é para dispreciar… (70).

pailebote s.m. Pequena embarcación aparellada con dous paus de goleta. (136, VD).

patache s.m. Barco pequeno de vela de dous mastros: Aí estou eu coma un patache vello (134, VD).

peirán s.m. Peirao, construción na marxe dun río ou do mar que, polo xeral, forma parte dun porto e que se utiliza principalmente para facilitar o embarque e desembarque de persoas e mercancías e para abrigo das embarcacións: Isa fiestra que deixa ver o mar, o peirán, as lanchas… (25).

peletre s.m. Anaco redondo, plano, de cerámica, louza ou tella con que se xoga á mariola ou pernamanquiña: Andábamos de nenos a xogar con adoas, peletriños de china, anacos de vidro azul (11).

*perifolado part. Emperiquitado, acicalado, preparado con moitos adornos e enfeites: O outro non é ninguén. E o don Ninguén ausurdo, tortamente perifolado e desvinculado (54).

*pleo –a adx. Pleno. Xa estou en plea festa (147, VD).

polido -a adx. Pulido, cortés, atento, fino: Son tan merecentes de tan fonda estima como os polidos amigos da señorita (30).

porviso s.m. Trasno; demo: Tí mesmo ê-lo porviso, rapás (14) | O porviso será o rapás d’abordo (82).

radiga s.f. Raíz: Parescía que me houberan falcado o millor anaco da miña vida ou que â miña vida lle faltaran radigas e estivese derrubada sobre o seu propio ramallo (81).

*rauto s.m. Rapto: Xa ves que o rauto da fiestra leva longo ronsel (70). (Na VD xa aparece “rapto”).

relampado -a part. Aceso, inflamado, brillante: Os ollos relampados, a copra estrangoada (17).

remadoira s.f. Peza de madeira sobre o cintón das barcas onde van os toletes e sobre a cal apoia o remo: ¿Limpaste con limón as remadoiras? (15).

respiro s.m. Respiradoiro: Hai un respiro no medio que aínda nos doe (81).

resto FRAS. a resto loc. adv. A rastro, a zorro: Trai sempre unha cadea a resto (22).

retrouso s.m. Palabra ou expresión que se repite a miúdo ao falar, por un hábito vicioso: Todos […] a se riren cos seus retrousos (17).

rifar v.t. Esgazar, romper [as velas do barco] (Ría da Arousa, Muros): Aquela noite o vento rifou as velas (14).

ronsa (irse á) Desviarse o barco lateralmente por influxo do vento, marea, etc., sobre todo en bolina: Bolina pechada. Paréceme que ainda así non poderá montar. Vaise moito â ronsa (27).

ronsel s.m. 1. Fío de auga que deixa o barco pola popa. 2. Por ext. rastro, vestixio: Xa ves que o rauto da fiestra leva longo ronsel (70).

rumbo FRAS. de rumbo loc. adx. Desprendido, xeneroso: Necesítase ser xente de rumbo e de coraxe… (203, VD)

salabardo s.m. Trueiro, truel (utensilio de pesca que consiste nunha rede en forma de saco ou manga, suxeita a un aro que vai unido, á súa vez, a un mango): Tornarase salabardo para se romper cando o enchan de peixe (82).

sobrelume s.m. Lumieira, lintel, ou sexa, peza da parte de arriba do oco das portas e xanelas: Distraido, baixo o sobrelume da porta (18).

solermiñamente adv. Suavemente, cautelosamente: Xente fina que moi solermiñamente atrápalle a un o seu ser (133, VD).

soutea de (á) Ao rebusco de. (soutar: Apañar do chan [as castañas que caen dos ourizos]). fig. Á procura de: Silenzo longo e violento. Os dous reconcéntranse â soutea de palabras e camiños (53).

surada s.f. Temporal do sur: Nin siquera ouvea coma as furnas da costa coa surada (197, VD).

taleiga s.f. Saco ou bolsa para gardar e transportar cousas: Chega don Miguel co-a sua taleiga de ouro (84).

turrar v.i. Facer forza para mover [algo] contra un mesmo. SIN. puxar, tirar: Mans […] boas para turrar por un chicote ou por un remo (10).

van s.m. Espazo baleiro ou desocupado, en especial o lugar da parede onde se abre unha porta ou xanela: O van, ampro e cheio de ledicia lumiosa e como do trinque da matinada, ten entradas pola direita (9).

venela s.f. 1. Ruela estreita entre casas que só está destinada ao tránsito para os donos ou veciños lindantes a ambos os lados: Vai por venelas e ruas oubeando (21). 2. Anaco de terreo laborable, que non se cultiva e está entre dous eidos.

vouga s.f. Rumor [de xente]: Oise bouga moi animada (18).

xoula s.f. 1. Calmizo, chorrazo, fogaxe. 2. Aire estival quente: ¿Non me vedes agora mesmo afroante como unha vela en día de xoula? (81).

xurdio -a adx. Magnífico, moi bo: Xurdio asunto para unha comedia (65).

 

 

 

eoidevigo on Decembro 22nd, 2017

Este foi o primeiro libro que lemos este ano, a fermosa novela A neta do señor Linh, escrito cun estilo conciso e exacto e nunha excelente versión galega de Isabel García Fernández. A historia, e o que non se di, lémbrannos a actualidade de millenta persoas que en pleno século XXI sofren as interminábeis guerras que non teñen fin.

[CLAUDEL, Philippe (2010): A neta do señor Linh. Cangas do Morrazo: Rinoceronte Editora]

 

Hai un vello de pé na popa dun barco. Entre os brazos aperta unha maleta lixeira e unha criatura acabada de nacer aínda máis lixeira que a maleta. (páx. 9)

Coa lectura deste libro sentín a tenrura dunha amizade de pel. Ás veces, perder o siso por amor é manter o equilibrio, outras a dor é tan forte que fai que quen a padece sexa a sombra dun monicreque indefenso.

Sang Diu…–repite con orgullo, porque lle parece moi bonita, porque se imita ao seu fillo, e á muller do seu fillo, e porque ao mirala lle vén á mente o querido retrato da súa muller. (páx. 50)

A empatía fíxose presente disfrazada dun ronsel de bágoas mornas.

Chelo Fontán Carrera

O señor Linh destapa un pouco a súa neta. Séntaa entre el e o home gordo. A nena abre os ollos. Fronte a ela ten o mar, a súa inmensidade. O vello tamén mira cara a alí. Vese outra vez no barco, e de súpeto véñenlle imaxes, amoréanse na súa mente, arrepiantes, odiosas e magníficas. Son coma puñadas caendo enriba del, baténdolle no corazón, na alma, no ventre, nos membros todos. Si, ao lonxe, no mar, moi lonxe, a días e días de distancia, acontece todo iso. Aconteceu todo iso. (páx. 62)

Gerardo Lago Rivero

eoidevigo on Decembro 5th, 2017

Despois desta paréntese dun ano e sete meses, agora, en decembro de 2017, volvemos a O Peixe na patela.

 

De momento, o urxente é darvos a información da terceira lectura deste curso 2017-2018 do Club de lectura 5.1.

A obra escollida é Aníbal e a pintora de Xabier Paz (Edicións Xerais).

A información é a seguinte:

Día: martes 12 de decembro (até a páx. 185)

Día: martes 9 de xaneiro (2018) (até o final)

Lugar: aula 33 da EOI de Vigo

Hora: 18.00   

 

 

Imos agora, da man de Chelo Fontán, facer un repaso polo que foron as obras e mais os autores que lemos o curso pasado (2016-2017).

As miñas lecturas de 2016-2017

Vinte mil leguas baixo dos mares de Jules Verne.

Viaxei á procura dun farallón fuxidío co Sr. Aronnnax. Vivindo grandes aventuras navais fomos dar co Nautilus e, ao carón do capitán Nemo, descubrimos baixo os mares as hortas, plantas medicinais, os tesouros naturais e os deixados polo home.

 

Chovida do ceo de Alfredo Conde.

Ao ser humano pode atalo unha frase, ou unha caricia, pero tamén a sombra dun castiñeiro, o aroma dun xasmín, ou o recordo impreciso e vago de algo que lle sucedese no recuncho dunha horta. Mesmo é posible que todo iso no seu conxunto. Entón o ser humano queda retido, ancorado no mar proceloso da esperanza, á espera da repetición, no medio da calma ou do naufraxio. A ilusión da felicidade acaso estribe nesa espera. (Chovida do Ceo)

 (Así estiven eu durante a lectura, á espera de que me atase o relato).

O espello do mundo de Ramón Nicolas.

Unha aventura nun mundo totalmente descoñecido por min, onde a orde e o rigor ían á par dos sentimentos e gobernaban o pequeno gran mundo dun cenobio feminino.

 

 

Camiños na auga de Manuel Nuñez Singala.

Percorrer un camiño aterrador con algunha pingueira de ledicia, cun rapaz branco coma a lúa chea, nun mundo negro coma a noite.

Ilustrísima de Carlos Casares.

O asombro coa chegada do cinematógrafo a unha aldea galega e o valor que se lle dá ao poder, sexa eclesiástico ou político.

 

 

 

A sociedade literaria e do pastel de pataca de Guernsey de Mary Ann Shaffer e Annie Barrows.

Ao pé dunha escritora e paseniñamente foise abrindo aos meus ollos un mundo no que as estreituras que deixara a sombra da guerra non foran quen de apagar a afouteza humana dun grupo de persoas que, tomando os libros coma salvavidas, rexurdiron a través da lectura adquirindo coñecementos e sendo compartidos nun club de lectura.

 

Ás veces. Un quixera facerse un nó

ao longo do esqueleto único

na parte máis longa, máis muda, máis branca,

aquela que se enleou traxicamente

nos cornos das Obras!

E, non pode. Non alcanza!

Faise un nó. Un só.

Mentres Eles disparan, roxen, menten, afanan, súan, loitan, matan.

Negocios, Guerras, Sombras, Negocios, Guerras, Bombas.

Bombas, Bombas, Bombas.

Un só negocio, grande.

Unha soa guerra.

Unha soa bomba.

Un quixera facerse o derradeiro nó.

E non alcanza!

(El nudo, Teodoro Venegas)

Os nenos da varíola de María Solar.

Pequenos tesouros de saúde envoltos en corpos de meniños.

Xa rematou o club, terei que esperar uns meses para vivir novas aventuras. Non botarei de menos a lectura pois agora é o intre de ler ao chou, mais si me faltará enriquecerme cos comentarios dos meus compañeiros do club.

Grazas.

Unha aperta

Chelo

eoidevigo on Maio 2nd, 2016

Club de lectura 5.1.

Imos falar sobre:

O MIÑO. UN CAUDAL DE HISTORIA (Ed. Xerais) do historiador Anselmo López Carreira      

portada O Miño

Día: martes 3 de maio de 2016 (derradeira   sesión)

Lugar: aula 28 da EOI

Hora: 17.30

Unha iniciativa aberta a todo o  alumnado e persoal da Escola de  Idiomas.

 

 

O Miño. Un caudal de historia, de Anselmo López Carreira

eoidevigo on Setembro 21st, 2015

carrizo ou carriza:

Paxaro da orde dos paseriformes de pequeno tamaño, cor parda, rabo curto e ás arredondadas.Os carrizos fan un niño esférico cunha pequena abertura.

Referencias:

Portal das palabras
Galipedia

carriza:

1. carrizo (paxaro),

2. Vexetación formada por plantas da división das briófitas de ata uns cinco centímetros de altura, que cobre como unha capa os lugares en que hai humidade, sobre todo as pedras, a casca das árbores etc. A carriza cubría os cachopos da fraga.

SINÓNIMOS mofo, musgo

Referencias:

5690376315_226d156148Musgo:

1. Participio do verbo musgar: (1 Entornar [os ollos] a causa do sono, dun defecto etc. O neno ten sono, xa musga os ollos. 2 Poñer algúns animais [as orellas] cara a atrás cando quere atacar ou trabar. Non me gusta nada o cabalo cando musga as orellas.)

2 Adxectivo. [Ollos] entornados a causa do sono, dun defecto etc. Pon os ollos musgos, debe ser miope.

Adxectivo. [Orellas] inclinadas cara a atrás, cando un animal quere atacar ou trabar. A mula tiña as orellas musgas.

4. Carriza, brión.

Referencias:

Portal das palabras

 

eoidevigo on Xuño 23rd, 2015

Cabalos e lobos de Fran P. Lorenzo

FranGloria, para min, é o PERSONAXE, muller enigmática chea de contradicións cara aos demais, mais unha personalidade impactante de seu.

Thomas, o xermolo do portugués Pedro I o Conquistador e Paula, dará o chaleco salvavidas á familia e poderá ser libre de elixir como, onde e con quen.

O volframio e a Ría.
Na II guerra mundial, baixo o acubillo do franquismo, a nosa entrada do mar na terra foi acubillo de barcos alemáns. Nesta terra onde a pobreza era coma unha segunda pel, o volframio era transportado dende as minas até a nosa Ría, onde era embarcado nos barcos nazis que o levaban para reforzar o aceiro dos canóns do III Reich.

Uns poucos fixeron riqueza aproveitando aos presos republicanos como escravos, uns morreron alí e outros levaron a morte con eles no manto da silicose. Mais esta maldición non quedou no pasado, continúa presente arrasando coa nosa saúde e co patrimonio natural, cultural e paisaxístico.
E como non nos chegaba o xa feito, agora o estigma da nosa malferida terra cambia a pelaxe, antes de cor prateada e hoxe de Corcoesto dourado.

Para Pedro, esta novela infinita sobre unha cidade sen nome e as persoas que a habitaron un día.
Paula Costa. (Cabalos e Lobos)

Se é fermoso espallar ao mundo o amor á cidade que te viu crecer, dicilo na nosa lingua fai quecer as emocións no peito até chegar o estrondo do sen-sentido.
Fran, foi un pracer poder estar ao teu carón mentres compartías con nós o paso a paso do teu libro, o amor á túa cidade e a defensa da súa arquitectura.

Fran1(1)Parabéns polo teu ‘meniño’. Quedamos á espera de podermos compartir contigo outro momento de pracer literario con outro nome.
Goza do traballo ben feito.

Grazas.

Chelo Fontán

[Fotos de Gerardo e Chelo]

eoidevigo on Maio 12th, 2015

A súa vida pechada nunha arca, exposta no papel. Non, a súa vida foi algo máis ca todo iso, nunca a escrita dará conta da vida. A arte imita a vida, e nin sequera el mesmo é quen de explicar clara e completamente o seu pasado con palabras. O remuíño de pensamentos é tan veloz, pensando que pensaría, tan enguedelladas nacen as ideas que, ao sentilas nacer, enlearse, esvaecerse, retornar, non podemos escribilas todas e cada unha delas ordenadamente.
Non se pode vivir de todo, nin se pode expresar a suma do vivido. Sempre debemos escoller, primeiro na vida e despois na arte. Eu escollín renacer, erguerme sobre a vulgaridade prescrita sen consideracións morais, calquera procedemento e medio foi lícito aos meus ollos, non podía reparar se quería atinxir unha vida digna de min. Pero na arte fixen case de todo. O artista é un escolmador que debe acertar na súa escolla elixindo o importante. Vivir tamén é escoller, renacer sobre as circunstancias, crear o propio destino. (Xabier Paz, Renacer, 2008)

Renacer, Xabier Paz
O libro non é unha simple lectura sen máis, vai máis aló. Non se conforma con quedar na tona dos datos nin dos acontecementos. Mergulla ao lector dun o doutro xeito no Renacemento da man das vidas de persoeiros que conforman a Historia na Venecia do século XVI.

Foi ilustrativo o encontro co autor. Falou da importancia de ter paixón polo saber, por podermos aprender algo novo e interesante cada día, por ter fame de sabedoría.

Facilitou, coas súas respostas, un achegamento máis vivo, facéndome por un intre viaxar a esa época e ampliar os meus reducidos coñecementos do Renacemento.

Interesante a PLUMA, que espallou a cultura desa Época levando a información ao papel.
Grazas. Deica outro encontro literario.

Chelo Fontán

Albo

Encontro con Fran P. Lorenzo

O próximo 19 de maio (terza feira) estará connosco o xornalista vigués Fran P. Lorenzo para nos falar da obra que estamos a ler, a novela Cabalos e lobos, da súa autoría. O encontro será na aula 31 a partir das 18.30. Estades convidadas.

eoidevigo on Maio 4th, 2015

Renacer de Xabier Paz
TizianoO día 24 de marzo tivemos o pracer de contar, no club de lectura 5.0, coa inestimable presenza de Xabier Paz, que nos deleitou cunha disertación acerca da súa novela Renacer. Esta obra mergúllanos no Renacemento dunha Venecia florecente que zumega arte e riqueza.
Xabier Paz cóntanos como xurdiu esta obra literaria ambientada nesa época tan brillante.
A través dunhas lecturas, ten coñecemento de Aretino e da súa amizade con Tiziano e Sansovino. Así, comeza o seu interese por este personaxe e inicia unha investigación da súa vida e andanzas e como consecuencia dá á luz esta trama que ten como eixe Aretino e como pano de fondo unha chea de figuras representativas das diversas disciplinas das artes e asemade os acontecementos político-relixiosos dese tempo con tanta transcendencia na historia e con grande repercusión nos tempos vindeiros.
O autor traza o relato tras a morte de Aretino. Este, escritor mordaz, satírico e adulador, deixara un gran mollo de cartas e escritos e a súa filla, Adria, pasa toda a noite en vela, léndoos. Neles redescobre a verdadeira personalidade do pai e ao mesmo tempo reencóntrase consigo mesma, retrotraéndose ata a súa infancia e máis tarde a súa fuxida dos canons impostos polo pai e a sociedade, cara a unha vida máis acorde cos seus sentimentos e arelas.
Estes son os fíos condutores: Aretino, un personaxe real que nos amosa os grandes mestres do Renacemento, entre os cales ten unha gran relevancia Tiziano e onde as obras de arte se amalgaman cos personaxes formando todo un gran fresco da época. Non se esquecen as intrigas e o poder que representaba a igrexa e os ditames dos seus concilios, en especial o de Trento, tan funestos para as mulleres.
A través de Adria, unha personaxe de ficción, preséntanos a condición da muller e a súa rebeldía ante as regras imperantes na sociedade.
Expoño, a grandes trazos, un pequeno esbozo da obra, que me parece moi recomendable para nos achegarmos a ela e deixármonos engaiolar por eses grandes xenios e pensadores que nos mergullan na historia do Renacemento e de por parte evadirnos de tanta mediocridade que nos asolaga.
Desde aquí quero dar as grazas a Xabier pola súa xentileza de nos visitar e dedicarnos o seu tempo e saber.
Bene Freiría

***

O meu agradecemento para o Club de Lectura de galego da Escola de Idiomas de Vigo e para Moncho, o seu coordinador.

Para un autor hai poucas satisfaccións meirandes que o contacto directo coas persoas que len os seus libros. Quero agradecervos a atención dispensada ao meu libro Renacer e a min mesmo. Foi un verdadeiro pracer compartir convosco esas dúas horas de conversa arredor do libro e da literatura galega.
Quedo á vosa disposición para futuras actividades. Parafraseando o clásico: mil primaveras máis para o libro galego!

Unha aperta, Xabier Paz

***

E despois da pasada lectura (Días que non foron de Luís Rei Núñez), imos xa coa derradeira deste curso. Trátase da novela gañadora do premio Blanco Amor 2015. O seu título é Cabalos e lobos, do xornalista vigués Fran P. Lorenzo. A primeira sesión será esta terza feira, 5 de maio, (até a páxina 96). Como sempre na aula 32 da EOI de Vigo a partir das 19.05.

eoidevigo on Abril 24th, 2015

Galeano1A igualaçom e a desigualdade

A ditadura da sociedade de consumo exerce um totalitarismo simétrico ao da sua irmã gémea, a ditadura da organizaçom desigual do mundo.

A maquinaria da igualaçom compulsiva actua contra a máis bela energia do género humano, que se reconhece nas suas diferenças e desde elas se vincula. O melhor que o mundo tem está nos muitos mundos que o mundo contém, as diferentes músicas da vida, as suas dores e cores: as milhenta maneiras de viver e dizer, crer e crear, comer, trabalhar, dançar, brincar, amar, sofrer e celebrar, que fomos descubrindo ao longo de milhares e milhares de anos.

A igualaçom, que nos uniformiza e nos aparva, nom se pode medir. Nom há computador capaz de rexistar os crimes cotiáns que a indústria da cultura de massas comete contra o arco-da-velha humano e o humano direito à identidade. Mais os seus demolidores progressos rompem os olhos. O tempo vai-se baleirando de história e o espaço já nom reconhece a abraiante diversidade das suas partes. Através dos meios massivos de comunicaçom, os donos do mundo comunicam-nos a obriga que todos temos de nos contemplarmos num espelho único, que reflecte os valores da cultura de consumo.

Quem nom tem, nom é: quem nom tem carro, quem nom usa calçado de marca ou perfumes importados, está a simular existir. Economia de importaçom, cultura da impostaçóm: no reino da estupidez, estamos todos obrigados a nos embarcarmos no cruzeiro do consumo, que suca as agitadas águas do mercado. Os máis dos navegantes estám condenados ao naufrágio, mais a débeda externa paga, por conta de todos, as pasages dos que podem viajar. Os empréstimos, que permitem encher até fartar com novas cousas inúteis a minoria consumidora, actuam ao serviço do purapintismo das nossas classes médias e da copiandite da nossas classes altas; e a televisom encarrega-se de converter em necessidades reais, aos olhos de todos, as demandas artificiais que o norte do mundo inventa arreo e, com éxito, projecta sobre o sul.

A economia mundial exige mercados de consumo em perpétua expansom, para dar saída à sua produçom crescente e para que nom se derrubem as suas taxas de ganho, mais ao mesmo tempo exige braços e matérias primas a preço de riso, para abater os seus custos de produçom. O mesmo sistema que precissa vender cada vez máis, precissa tamém pagar cada vez menos. Este paradoxo é nai doutro paradoxo: o norte do mundo dita ordes de consumo cada vez máis imperiosas, dirigidas ao sul e ao leste, para multiplicar os consumidores, mais em muita maior medida multiplica os delinquentes. Ao se apoderar dos fetiches que dam existência real às pessoas, cada asaltante quer ter o que a sua vítima tem, para ser o que a sua vítima é.

Nom se pode reduzir a cifras a igualaçom cultural imposta polos moldes da sociedade de consumo. A desigualdade económica, em troca, tem quem a mida. Confesa-a o Banco Mundial, que tanto fai por ela, e confirmam-na os diversos organismos das Naçons Unidas. Nunca foi menos democrática a economia mundial, nunca foi o mundo tam escandalosamente injusto. Em 1960, o vinte por cento da humanidade, o máis rico, tinha trinta vezes máis do que o vinte por cento máis pobre. Em 1990, a diferença era de sesenta vezes. Desde entóm seguiu-se a abrir a tessoura: em 2000, a diferença será de noventa vezes.

Eduardo Galeano

Traduçom de Anjo D. C.

eoidevigo on Marzo 18th, 2015

renacerNa próxima terza feira (24 de marzo) estará connosco o escritor Xabier Paz para nos falar da súa novela Renacer. Esta densa novela está ambientada no renacemento italiano e fálanos de Pietro Aretino, polémico escritor da súa época, da súa filla Adria, da situación das mulleres mais tamén de moi diferentes personaxes e asuntos: Tiziano, Leonardo, a arte, a filosofía… É, en definitiva, un completo fresco da cultura na Venecia do século XVI.

O encontro será a partir das 18:00 h na aula 31 da EOI de Vigo.writing an essay