O río Ulla ao seu paso por Ponte Ledesma (Foto de Chelo Fontán)

O aire puro da mañá proclama  

seu dereito a entrar en cada casa.                                                         

Ábrelle as portas, patria!

Dálle os teus seos, alma!

 

Deixa ese tufo acedo que te abafa,

esquece estas mortallas,

estiña as túas bágoas,                                                                                                      fala,                                                                                                                               

canta,                                                                    

arrumba a desespranza,

non deixes que te aldraxen; aldraxa.               

Onte non. Pensa nas albas

que han de vir, ponlle cerco ás lembranzas

que te atan.

Deixa entrar a mañá clara

na túa casa.

(Celso E. Ferreiro)

 

Continuamos coa lectura de Longa noite de pedra de Celso Emilio Ferreiro e mais de Extramunde de Xavier Queipo. Levaremos lidos os 20 primeiros poemas de Longa noite de pedra e toda a parte I de Extramunde titulada O santuario dos embruxados.

A próxima xuntanza será o 21 de marzo, como de costume, na cuarta feira (mércores), de 17.30 a 19.00 na aula 38 da EOI de Vigo.

http://celsoemilioferreiro.org/

 

Á espera de máis comentarios vosos sobre a excursión do día 11 de febreiro, recollemos aquí o de Chelo Fontán:

Non vos podo dicir que foi xenial, mentiríavos; foi moito máis que iso.
O encontro cunha lenda viva da nosa cultura non é un prato doado de engulir. Cada intre que me achegaba a ‘EL’ notaba un belisco no estómago; sabía dende a primeira ollada que non sería quen de dicir dúas palabras seguidas e cun chisco de sentido común a aquela columna do GALEGO.
Agora, despois de pasados dous días, sigo coa sensación de ter acadado algo moi importante, un anaco de sabedoría compartida connosco por unha mente lúcida e chea de sorrisos pícaróns en que se podía albiscar a ‘Balbino’.
Coa maior humildade, grazas a ‘VOSTEDE’ e aos que coma vostede mantiveron despertas a nosa lingua e a nosa cultura.
Chelo, unha persoa do común.

A Moncho e Xosé, que me deron a oportunidade de vivilo.

 

 Se dixese que si,                                                                      

que todo está moi ben,

que o mundo está moi bon,

que cadaquén é quen…

Conformidá.

Ademiración.

Calar, calar, calar,

e moita precaución.

Se dixese que acaso

as cousas son así,

porque si,                                                                                                         

veleí,

e non lle demos voltas.

(Se aquel está enriba

e aqueloutro debaixo

é por culpa da vida.

Se algúns van de porta en porta

cun saco de cinza ás costas

é porque son uns docas).

Se dixese que si…

Entón sería o intre

de falar seriamente

da batalla de flores                                                                            Con Xosé Neira Vilas en Gres (Foto de Chelo F.)

nas festas do patrón.

 

Pero non.

(Celso E. Ferreiro)