Lera pouco de Manuel Rivas, algúns artigos de prensa e catro ou cinco novelas, pero As voces baixas removeron en min algo que estaba agochado alí onde non chega ou non quere chegar un case nunca. O meu pai foi carpinteiro encofrador en todas as obras máis importantes dos anos cincuenta e sesenta da cidade de Vigo. O Hospital Xeral, a Caixa de Aforros, Casa Mar. Mil e unha obras que agora non lembro e ás que eu era a encargada de levarlle a comida. Recordo aquel home coas costas queimadas polo sol no verán e aterecido de frío e humidade no inverno. Lembro as voces baixas dos maiores contando historias dunha guerra que eu non sabía que existira. As loanzas dos vinte e cinco anos de paz, as historias do meu tío que se namorou dun home e este o deixara, cousas que eu non chegaba a comprender, como que a miña avoa chorase porque o seu fillo casara cunha muller da Ferrería. Eu cría que a Ferrería era un lugar máxico onde vivían as mulleres máis fermosas de Vigo. Lembro a miña nai costureira polas tardes e vendedora de peixe polas mañás, outro traballo de frío e humidade, esa humidade que se mete nos ósos e nunca se vai.

Pecho os ollos e vexo a miña mestra, Dona Eva. Tiña toda a sabenza do mundo, ela preocupábase moito para que eu aprendese. Falou cos meus pais para que estudase pero non puido ser. Penso que cando o primario non está cuberto o secundario non é importante. Todas as vivencias que Rivas conta no seu libro sóanme a algo que non me é alleo e sentín que un anaco de min estaba nas voces baixas, marabilloso libro que retrata a vida dun neno de clase humilde dos anos escuros da nosa historia colectiva.

Amalia Lorenzo Naveiras

Ría de Vigo. Foto de Xokas Pereira Sánchez

2 ResponsesAs miñas voces baixas to “”

  1. Precioso!…
    Que lindo texto. Parabéns, Amalia!

  2. Amalia,
    é fermoso o que dis, penso que deberiamos debullar iso das túas lembranzas.
    Meu pai traballou no Almirante Vierna, na Caixa de aforros de Vigo, en Povisa… Acabo de descubrir que temos máis cousas en común que o noso interese pola literatura e pintura. Meu Deus. 🙂
    Louvanzas pola túa sensibilidade.
    Chelo