Viaxar no tren, e aínda viaxar en automóbil, con ser moito máis libre e máis humano ca viaxar no tren, e unha maior convivencia coa paisaxe, non deixa de ser, as máis das veces, viaxar como viaxan os baúis. Compréndese que se ande así unha terra estranxeira –especialmente porque non adoita haber tempo para máis– mais a terra dun débese andar de a pé. E téñase en conta que toda viaxe é sempre unha viaxe de descuberta, e que o camiño máis andado e máis visto, garda de cada vez en cada revolta, unha sorpresa. O que cómpre é sabermos pór a alma onde pomos os pés, e non saírmos de camiño deixando a alma na casa. Que hai moitos galegos que son na súa terra verdadeiros turistas, cando non veraneantes, e fanlle a aldraxe de se portaren como tales.

 (Vicente Risco, 1929)

                                  Camiñada polo río Eifonso (foto de Chelo)

 

Polo carreiro á beira do río (foto de Chelo)