Carlos Callón, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística presentou a súa obra Como falar e escribir en galego con corrección e fluidez. Por medio de anécdotas e pequenos contos, a obra ensina pequenos trucos e consellos para usarmos a lingua galega comodamente, de xeito vivo e puro. Para erradicar o medo máis que ao gramatical, ao social.

Sinala Carlos Callón que é unha obra “pensada para que sexa útil para un público diverso, desde persoas que queren cialis-canada-pharma.com comezar a falar galego até estudantes de calquera nivel ou persoas que desexen melloralo”. A obra está a ter grande éxito e o seu autor pensa que “hai unha parte importante da nosa sociedade que non quere que se perda o noso único idioma propio”.

O autor, amais de presidir A Mesa, é profesor de Lingua e Literatura Galega.

Máis información en pontevedraviva.com, o xornal electrónico de información xeral de Pontevedra e a súa comarca.

Chelo

eoidevigo on Setembro 30th, 2013

 

Da lectura

 Cando leas, le intensamente. Máis incluso: intenta ler con maior intensidade da que o propio autor puxo na súa obra. Le con entrega, paixón e atención, implacablemente. Se cadra, o autor utiliza demasiadas palabras, mais ti le só as xustas. Se parco en palabras cando leas. Concéntrate en cada verba, unha tras outra, para adiante e para atrás, escoitando atentamente o libro, seguindo as pegadas que te conducen á súa parte máis profunda. Préstalles atención aos sinais secretos que o propio autor non percibiu e deixou escapar conforme avanzaba na inmensidade da súa obra. Non leas xamais con desprezo, coma quen non quere a cousa, coma aquel a quen convidan a un banquete de deuses e coa punta do garfo petisca na comida sen entusiasmo. Le con elegancia e sobriedade. Le coma se estiveses no patíbulo e o libro que tes nas mans fose o último que che levou á túa cela o carcereiro. Le coma se fose unha cuestión de vida ou morte, porque a lectura é o mellor regalo do ser humano. Ten en conta que de todos os seres vivos, o ser humano é o único que le.

 De Herbario, de Sándor Márai (tradución do húngaro de Fernando de Castro)

 ***

Despois do caloroso verán e da volta das choivas, xa no comezo do outono, volvemos con novas lecturas no Club de lectura 5.1. Convocámosvos pois á primeira xuntanza deste ano lectivo 2013-2014, que será para decidirmos o funcionamento do club. Decidiremos o día das reunións quincenais, a hora e as primeiras lecturas.

DÍA: 2 de outubro de 2013 (mércores)

HORA: a partir das 18.00

LUGAR: cafetaría da EOI de Vigo

Traede ideas para este ano.

 

eoidevigo on Xuño 4th, 2013

Un libro sobre humor galego

Félix Caballero Wangüemert (Logroño, 1967) é xornalista e escritor. No seu haber ten: Pienso, luego embisto, Sólo sé que no sé nadar, O humor en cadriños e agora O humor galego alén da retranca, este último publicado en 2012.

O humor galego alén da retranca é un ensaio de divulgación. Un achegamento xornalístico que sae dun arduo traballo de recompilación sobre o tema do humor. O autor colleita parte do que xa se escribiu e completa o estudo con opinións de personaxes públicos e contemporáneos como Quico Cadaval, Antón Reixa, Xaquín Marín (de quen está facendo unha tese), etc.

E por que sobre o humor galego? -podémonos preguntar… Pois, nace dunha necesidade do autor de explicar e explicarse a idiosincrasia humorística galega. O desexo de coñecer mellor a cultura galega e de profundar máis na peculiaridade galaica que fixo medrar neste rioxano-galego un querer saber, unha intriga aniñada no humor que se centra neste libro por e para o galego. Coa lectura d’O humor galego alén da retranca podemos introducirnos en conceptos tan interesantes como humor e humorismo, coas súas diferenzas. E que o humorismo nace do sentimento e o sentimento é unha característica fundamental dos pobos atlánticos. Coñeceremos o existencialismo e o circunstancial do humorismo galego (dende a xenética até os factores sociais e ambientais, toda unha reflexión antropolóxica e histórica), e na relatividade ou visión poliédrica do humorista. Profundaremos no humorista como poeta, como filósofo, como espírito libre e demais comparacións substanciais e obxectivas. Tamén nos achegaremos aos catro puntos estruturais básicos como son a retranca, a sorna, a rexouba e o trasacordo; todo un mundo ou universo galego, un sistema de mecanismos que conflúen nun sorriso e nun sentir.

Grazas a Félix Caballero xa temos un libro do humor galego. Un libro con denominación de orixe…

Rosa Martinez Vilas

***

Nesta pasada reunión tivemos o pracer de estar xunto ao escritor do libro O humor galego alén da retranca.

O libro é moi serio porque profunda nos distintos graos que ten o humorismo segundo a intención con que se responde. Porque non é o mesmo humor que humorismo. Aprendino neste libro, que recomendo, pois nótase que ten moito traballo de fondo.

Xa vendo o índice dáste conta de cantos puntos te van ir levando por este tema tan noso e tan pasado por alto.

Gustáronme moito as anotacións, a pé de páxina, de datos de personaxes da cultura que ían saíndo no texto pois ponche un chisco de información moi á man.

Aínda que o escritor é nado fora de Galicia, xa leva moito tempo connosco e que escriba para aclararnos sobre este mundo do humorismo, que o entenda e saiba explicalo tan ben, ten moito mérito.
Todos lle demos ánimo para que siga escribindo co desexo de nos reunirmos para falar outra vez.

A sesión estivo moi entretida e interesante.

Ángeles Correa

 

O Humor galego alén da retranca de Félix Caballero

Neste libro, o autor amósanos un traballo periodístico no que recompila os pensamentos e entrevistas de escritores, persoeiros do teatro, humoristas gráficos, etc. do aquén e do alén.

Foi un privilexio podermos contar co autor nunha xuntanza do Club de Lectura 5.1.

Admirabelmente tiña toda a información do libro na cabeza, e é moita!

Como o bo periodista que é, dáno-la información e permite que nós xulguémo-las diversas opinións, chegando, de xeito persoal, ás conclusións que nos permita o noso propio sentido do humor e a nosa aceptación de rirnos de nós mesmos, (iso si, con respecto, non si?)

Fixo unha exposición do seu traballo polo miúdo, dun xeito moi coloquial, foinos mergullando nese mundo asumido máis descoñecido que é o humor, o humorismo, o sentido do humor, a ironía, a retranca e o ‘leite importado’.

E digo eu: non será que o humor ‘galego’ é un xeito de amosar ao que nos quere asolagar que aínda que lle deixemos crer que o pode facer, precisamos de facerlle entender que ¡ti sabes que eu sei!?

Cómpre ter sempre en conta que hai moitas clases de retranca, como nos informa Félix Caballero no seu libro.

Velaquí vai unha mostra de retranca. (real)

Na eira da casa decidín deixar medrar un carballo, unha veciña atopoume un día no camiño e…

-Muller que simpática, mira que deixar un carballo na horta…!

OPINIÓNS:

Os defensores de que o humor noso é semellante ao irlandés ou ao bretón din que esta similitude é froito de séculos de asoballamento cultural, da imposición dunha cultura allea.

Celestino Fernández de la Vega:

O humorista ten a virtude de ve-las cousas polo anverso e polo reverso; unha visión que lle outorga moitos segredos.

A nobreza do ridículo e a ridiculez do nobre,

a humildade da vaidade e o orgullo da modestia,

a grandeza do pequeno e a pequenez do grande.

Siro López:

La ironía puede matar, el humor ayuda a vivir.

La ironía quiere dominar, el humor libera.

La ironía es despiadada, el humor es misericordioso.

La ironía es humillante, el humor es humilde.

Jules Renard:

O Humorista é un home de bo malhumor.

Chelo Fontán

 

A ANADA (de novembro de 2012 a maio de 2013)

Este foi un ano ben proveitoso para o noso Club de lectura 5.1. Lemos e falamos sobre dúas novelas, un libro de relatos e prosas, unhas notas biográficas noveladas, unha obra de teatro e un ensaio divulgativo. Ademais, xaora, da lectura de poesías de Follas Novas, aínda pendente de terminar. Como novidade, que pretendemos repetir, estivo a presenza entre nós de dous dos autores, Xosé A. Fernández Salgado e Félix Caballero.

A seguir van as portadas das lecturas deste ano:

      

 

eoidevigo on Maio 21st, 2013

 

Ingredientes para 6 persoas:

     200 g de miolo de bola resesa / catro ovos da casa

     un cuartillo de viño branco da casa / catro culleradas de azucre moreno

     un pau de canela / 50 g de pasas de Corinto / aceite de oliva

Preparación:

foto de Carmen Suárez

O miolo do pan desfaise coas mans ata esmiuzalo por completo.

Nun prato fondo bátense os ovos mesturados cunha cullerada do azucre moreno e cando estean escumosos engádese o miolo revolvendo ata quedar unha masa ben enchoupada que se deixa macerar uns quince minutos tapada cun pano de fío.

Entre tanto, nunha cazola de barro quéntase a lume brando o viño mais o resto do azucre xunto co pau da canela e as pasas.

Pasado o tempo da maceración da masa e coa axuda dunha culler, fórmanse pequenas bólas que se esmagan un pouco coa man e frítense nunha tixola con aceite quente.  Cando xa van estando douradiñas, escórrense e pásanse á cazola do viño en que se deixan cocer dez minutos ao mesmo lume brando que xa tiñamos.

Pasado ese tempo, apágase o lume e déixanse recochar un cuarto de hora antes de servilas co almibre do viño e as pasas.

Este é o doce da Noiteboa da familia da miña nai.

Carmen Suárez Areal

eoidevigo on Maio 9th, 2013

 

Chegamos ao final do curso e acaba tamén por este ano o club de lectura. A  derradeira sesión do ano académico será o día 24 de maio e nela contaremos coa presenza de Félix Caballero Wangüemert, xornalista que nos falará do seu libro O humor galego alén da retranca (Edicións Morgante, 2012).

PRÓXIMA LECTURA:

O humor galego alén da retranca de Félix Caballero

Día: venres 24 de maio de 2013 a partir das 18.00

 Lugar: aula 17 da EOI de Vigo

Novos comentarios

Saxo tenor

Roberto Vidal Bolaño (Compostela, 1950-2002) foi autor, director e actor de teatro e un dos pioneiros do Teatro Profesional na Galiza.

SAXO TENOR foi Premio Álvaro Cunqueiro 1991 e en 1993 Premio Compostela ao mellor texto e mellor escenografía.

Saxo Tenor é unha obra chea de dureza e dramatismo cuns matices cómicos moi persoais do autor. Quizais puidera dicirse tamén unha traxicomedia perfilada na novela negra e policial, un escrito que reflicte con total realismo a actualidade da marxinación e do clasismo. A pobreza é o fío condutor que move a obra, as mortes salpican coa sorpresa e co abismo dun destino cruel atrapando aos personaxes e ao lector no meu caso, ou como no caso do teatro a un público absorbido polo drama.

A mestría de Roberto Vidal Bolaño para contar unha historia, ou multitude delas, é asombrosa. Móvese ou movíase como peixe na auga, pola facilidade coa que transmite forza e vida ás súas letras e aos que as lemos. Aínda hoxe, Saxo Tenor está de actualidade e sospeito que o seguirá estando. Xa que a realidade e a profundidade dos seus personaxes tocan un existencialismo popular, ou un sentimentalismo pragmático e vivo, escápaseme tanta esencia e tanta magna filosofía como para poder explicala.

A lectura de Saxo Tenor foi moi grata e cativoume dende o principio, mergulloume con sutileza nas súas follas. Fiquei engaiolada da escrita, da técnica e con gana de coñecer mellor a grande obra deste literato. Lean Saxo Tenor, lean a un grande do Teatro, das Nosas Letras.

Rosa Martínez Vilas

Máis sobre As rapazas de Xan

Houbo un momento no libro que me fixo lembrar o día e, en especial, os cheiros da sementeira. Na miña casa marchabamos toda a xornada fóra. Nos días previos levábase o carro co estrume e estendíase na leira coas espalladeiras. Durante a labra, a xente que non guiaba o gando ía face-los cadabullos alí onde non chegaba o arado e abri-la leiva para a seguinte volta. A miña misión, como nena que era, foron varias: bota-lo estrume ó rego, abrir pequenos buratos na terra para bota-los milleiros cando se facía á man e maila parte final de pasarlle a grade para achanda-la terra ou ben comigo sentada enriba da pedra para facer peso ou tirándolle as moscas á vaca dependendo do día que tocase.

No libro fala de “a ver cando nos traen as 11”. Nós parabamos cando se remataba a labra e antes da sementeira en si. Estendíanse unhas colchas e mantas vellas, íase busca-lo garrafón de viño que estaba a refrescar na mellor neveira natural como é o propio rego de auga e comíanse aqueles bistés fritidos e chourizos con patacas cocidas que sabían mellor do que calquera manxar. Aquilo era almorzar e non o de agora!!!

Helena Martínez Sanjuán

 

eoidevigo on Maio 7th, 2013

Autora das fotos: Cruz Martínez Vilas

pandeireta s.f. Pandeiro pequeno e redondo con ferreñas, que se toca movéndoo cunha man e golpeándoo contra a outra.

tocando a pandeireta

eoidevigo on Abril 30th, 2013

As rapazas de Xan: Manuel Iglesias Turnes

A lectura d’As rapazas de Xan cativoume dende a segunda palabra. Os sentimentos ían e viñan asemade polo camiño do relato e polo carreiro da miña vida.

Debúxase nos meus beizos un sorriso e paro a lectura, pecho os ollos, mestúranse na artesa dos recordos cheiros, sons e verbas dos que están e dos que sen estalo están tan presentes no meu corazón e no meu día a día.

O amor da miña avoa ao pé da lareira, mentres enriba da trepia quecía a auga para cocer códeas de millo cunhas pingueiras de aceite de oliva e uns pingallos de leite. ‘Endexamais volvín comer exquisitez tal’. O seu arrecendo maternal cando me achegaba a ela cubríndonos co mantón, compartindo comigo a calor do seu seo e o amor incondicional da súa alma.

O duro que era o inverno co bafo da friaxe que entraba por todos os recunchos, gabeando polas paredes, baixando polas fiestras, enchoupando a casa, a roupa, a cama…

Eu son quen son grazas a esas vivencias, aos cheiros da lareira que representaba o fogar, ao do batume que representaba o pulo que se lle daba á terra para favorecer a colleita, o do retrete que representaba a compaña daqueles aos que lles tiñas lei, o da terra da bodega absorbendo durante séculos pingueiras do elixir do acordo e do esquecemento.

Teño arela dos tempos en que se lle vía a cara amable a calquera situación, hoxe hai moitos que só abren os beizos para se queixaren, non son quen de ver que onde hai sombras, hai luz.

-Dixen, non llo había de dicir! Está tan fachendoso coas súas rapazas que disimulou o que puido, pero eu ben me decatei como lle corría a auga dos ollos. (Manuel Iglesias Turnes)

Chelo Fontán Carrera

***

As rapazas de Xan é unha novela arredor da vida na aldea galega da posguerra, alá polos anos 50.

A través da relación amorosa dos protagonistas, Carmela e Manuel, o autor, bo coñecedor do mundo rural, pois criouse nel, debúllanos un tempo que foi e xa non é, mais pode volver ser.

Amósanos unha vida gris, chea de miserias e inxustizas, de amores, desamores e vinganzas, o poder divino e terreal da igrexa e da Garda civil, coa súa dobre moralidade en prexuízo da muller e sempre ao carón dos poderosos e en detrimento dos débiles.

Nunha palabra, unha vida chea de traballos duros, onde non había lugar para a esperanza dun futuro mellor Así que, ante esta situación, a maioría da mocidade só soñaba con emigrar á terra prometida, que nese momento era América, en busca de oportunidades e de pórlle un pouco de color á vida

A pesar desta carga negativa, hai que subliñar a bondade e solidariedade dalgúns personaxes e da veciñanza ante situacións estremas, como no caso da enfermidade de Carmela.

Cómpre destacar que foi moi doada de ler e que me transportou a unha época que non se debería de esquecer e recomendaría que fose lida pola rapazada para que coñezan o noso pasado e non se volva dar.

 Bene Freiría Campos

 

 PRÓXIMA LECTURA:

 

Saxo tenor de Roberto Vidal Bolaño

 (Edicións Positivas)

 Día: venres 3 de maio de 2013 a partir das 18.00

 Lugar: aula 17 da EOI de Vigo

 

 

eoidevigo on Abril 30th, 2013

Autor das fotos: Xelo dos Cans

estraloque s.m. 1. Planta silvestre da familia das escrofulariáceas (Digitalis purpurea), de talo ergueito, follas basais e inflorescencia de até 30 cm de alto con numerosas flores con forma de alferga, coa corola de cor púrpura ou rosada e interior branco punteado de vermello. 2. Flor desta planta. Sinónimos: abeluria, baloco, bilitroque, borleta, croque, dedaleira, estalote, milicroque, sanxoán.

estraloques en Forcarei

 

cloques en Forcarei

bilitroques no río Eifonso (Bembrive, Vigo)

eoidevigo on Abril 17th, 2013

A lectura d’As Voces Baixas, de Manuel Rivas, foi un debullar de gozo pola miña parte. Fun descubrindo unha morea de frases tan interesantes que me sentín na obriga de parar e reflexionar, enchouparme da súa xenialidade! Como se pode ser tan bo?

Sobrevivira aos infartos en segredo, pero eses silencios adoitan escribir en braille nalgún túnel do corpo.

A lingua galega era deste mundo, mais había un problema con ela. Lugares, momentos e situacións en que parecía un pecado nos labios.

Trouxo á miña memoria o Soño coa primeira cereixa do verán. Esa carabuña compartida polos beizos de Tino e o suposto acubillo dos de Lola.

Paseou polo meu recordo o son de Francisco alegre, corazón mío… tocado ao lonxe, polo saxo Chinita oculto tras un veo de néboa.

Non hai como poder botar de menos as cousas, iso amosa, que a vida foi cando menos amable con un.

Chelo Fontán

***

Unha loanza aos país de Manuel Rivas, xa que a pesar de ser unha familia humilde de labregos, cunha chiscadela venezolana, deixaron que os seus fillos puidesen estudar, e vós que o soubestes aproveitar.

E eu tiven que facer moito esforzo para reprimirme e non enviar unha información confidencial, procedente da infancia, e que ningún deles manexaba: “Non rompan máis a cabeza. Deixen de darlles voltas. Os celtas galaicos morreron electrocutados”.

Gerardo Lago

***

PRÓXIMA LECTURA:

 

 As rapazas de Xan de Manuel Iglesias Turnes

 (Edicións Xerais de Galicia)

 Continuamos tamén a lectura de Follas novas.

 Día: venres 19 de abril de 2013 a partir das 18.00

 Lugar: aula 17 da EOI de Vigo

 

eoidevigo on Abril 7th, 2013

Ricardo Mella

Tiven, en vésperas das pasadas eleccións, o humor de asomarme ao galiñeiro de certo teatro onde se celebraba un mitin electoral. Era para min un espectáculo novo en que tomaban parte antigos amigos de amplas ideas con xentes novas de limitadísimas orientacións. Saín de alí coa cabeza quente e os pés fríos. Tiven que soportar unha regular xaqueca online pharmacy cialis de providencialismo político e, naturalmente, sufrín as consecuencias. Estou marabillado. Non pasan os días pola xente. Non hai experiencia bastante forte para abrirlles os ollos. Non hai razón que os aparte da rutina.

Como os crentes que todo o fian á providencia, así os radicais, aínda que se chamen socialistas, continúan poñendo as súas esperanzas en concelleiros e deputados e ministros do respectivo partido. «Os nosos concelleiros farán isto e o outro e o de máis alá», «Os nosos deputados conquistarán tanto e canto e tanto máis», «Os nosos ministros decretarán, crearán, transformarán canto haxa que decretar, crear e transformar». Tal é o ensino de onte, de hoxe e de mañá. E así o pobo, a quen se apela a toda hora, segue a aprender que non ten outra cousa que facer senón votar e esperar pacientemente a que todo se lle dea feito. E vai e vota e espera. Tentado estiven de pedir a palabra e arremeter de fronte contra a falaz rutina que así adormenta á xente. Tentado estiven de gritar ao obreiro alí presente e en gran maioría:

«Vota, si, vota; pero escoita. O teu primeiro deber é saír de aquí e seguidamente actuar por conta propia. Vai e en cada barrio abre unha escola laica, funda un xornal, unha biblioteca; organiza un centro de cultura, un sindicato, un círculo obreiro, unha cooperativa, algo do moito que che queda por facer. E verás, cando isto fagas, como os concelleiros, os deputados e os ministros, aínda que non sexan os teus representantes, os representantes das túas ideas, seguen esta corrente de acción e, por seguila, promulgan leis que nin lles pides nin necesitas; administran conforme a estas tendencias, aínda que ti nada lles esixas; gobernan, en fin, segundo o ambiente por ti creado directamente, aínda que a ti non che importe nada o que eles fagan.

Mentres que agora, coma cruzas os brazos e dormes nos loureiros do voto—providencia, concelleiros, deputados e ministros, por moi radicais e socialistas que sexan, continuarán a rutina dos discursos baleiros, das leis necias e da administración irrisoria. E suspirarás pola instrución popular, e continuarás tan burro coma antes, clamarás pola liberdade e tan amarrado coma antes á argola do salario seguirás, demandarás equidade, xustiza, solidariedade e daránche fargalladas e máis fargalladas de decretos, leis, regulamentos, pero nin un chisco daquilo ao que tes dereito e do que non gozas porque nin sabes nin o queres tomar pola túa man.

Queres cultura, liberdade, igualdade, xustiza? Pois vai e conquístaas, non queiras que outros chas veñan dar. A forza que ti non teñas, séndoo todo, non a terán uns cantos, pequena parte de ti mesmo. Ese milagre da política non se realizou nunca, non se realizará xamais. A túa emancipación será a túa obra mesma, ou non te emanciparás por todos os séculos dos séculos. E agora vai e vota e remacha a túa cadea». (Solidaridad Obrera, Xixón, 25-XII-1909)

Tradución: Iria Presa Arjones