eoidevigo on Novembro 6th, 2013

 

Agustín Fernández Paz, co libro A ESCOLA DE PIRATAS, gañou o premio Edebé, na modalidade infantil.

Nunha entrevista feita por mor deste premio, fixo un comentario sobre unha obra que aínda estaba no berce do seu maxín. Velaquí tedes o que dixo:

Si, eu sempre estou cun novo proxecto… a semente foi un pequeno relato que escribín hai tres anos…

Meditación diante do álbum de fotos familiares

Levabamos anos falando de remodelar a á dereita do pazo, mais nunca eramos quen de decidirnos. Este outono, despois de vencer innumerábeis resistencias familiares, comezamos as obras. De acordo cos novos planos, procedeuse ao derrubamento das vellas paredes interiores. Entre os tabiques de dous cuartos pequenos, nun oco habilmente disimulado, apareceu un esqueleto enteiro, nun magnífico estado de conservación, Levaba alí máis de cincuenta anos, segundo acreditaron os informes do forense. Eses informes explicaban tamén as causas da súa morte, cunha meticulosidade innecesaria: o cranio cun furado e a bala que apareceu na base da caveira eran testemuños luminosos para calquera de nós.

Dende aquel día, contemplo o álbum coas vellas fotos familiares e trato de distinguir, entre tantos rostros que me axexan hieráticos, cal é o que agocha nos ollos o mirar do asasino?

É IMPOSÍBEL SER ESCRITOR SE ANTES NON EXPERIMENTACHES CON APAIXOAMENTO O PRACER DA LECTURA.

Agustín Fernández Paz

Se vos prace ler todo o artigo, teredes que ir a: http://www.filix.org/ranholas/materiais/entrevista_rl.pdf

Chelo Fontán

 

***

Agustín Fernández Paz, máis alá da lectura

Agustín Fernández Paz é un escritor que me fai sentir sensacións que poucos conseguen. A súa novela Lúa do Senegal fíxome ollar dunha forma distinta a esas persoas de cor e cultura aparentemente tan alleas á nosa. Persoas que veñen buscando, como fixeron os galegos durante séculos, unha vida mellor que a que teñen no seu país. Aprenden a nosa lingua e afanse aos nosos costumes e forma de ver a vida lonxe da súa terra, botando de menos os seres queridos, a luz, as cores tan variadas e fermosas, como a da lúa. Ollo entón aquela nena sentada na xanela mirando ao noso satélite e a súa emoción ao decatarse de que a lúa de Vigo era a mesma ca a do Senegal.

Sempre que vexo unha persoa negra penso en Agustín, quen me fixo meditar o sufrimento e valor desas persoas que se arriscan desa forma inhumana por unha vida mellor.

Con Corredores de sombra pasoume o mesmo. Fíxome lembrar por enésima vez que os vencedores da guerra non pagaron por todo o mal que fixeron, e seguiron vivindo fachendosos e fachendosas por todas as vilas e aldeas da nosa terra. A memoria histórica non se cumpre e os mortos das cunetas ben mortos están sen que as familias teñan un lugar de conforto onde levarlle flores, como lle pasou a Rafael, o protagonista desta tremenda historia de amor, vinganza e morte.

Isto representa para min a literatura de Agustín. Faime meditar máis alá do tempo da lectura. Por iso teño que darlle as grazas, non só polo gozo da súa escrita, senón polo que ten agochado de reflexión.

Amalia Lorenzo Naveiras

***

O libro gustoume moito porque é moi doado de ler e ten unha trama fácil de seguir. É unha novela para xente nova, unha maneira de achegar os nosos mozos á lectura. A trama da novela fai que unha desexe chegar ao final, porque, a medida que se vai lendo, vai pensando como pode darse ese final. Cando estamos na metade do libro xa temos feita unha idea, pero no final aparecen cousas que nunca imaxinamos que ían pasar.

O libro móstranos as diferenzas sociais, os prexuízos sobre a homosexualidade, o caciquismo e a emigración en busca de traballo nas aldeas. A protagonista é unha rapaza que non ten nada que ver coa familia en que naceu, mais despois de decatarse como actuou a súa familia na época franquista, ela debe elixir, cando remata o bacharelato, onde seguir os seus estudos e alí ela decide facelo lonxe da súa casa e afastarse da súa familia.

Hai dúas frases que me gustaron moito. Unha, que dá nome ao libro e é de José Ángel Valente, di así: “A memoria ábrenos luminosos corredores de sombra”. Moitas veces, cando remexemos na nosa memoria, atopamos recordos que pensabamos esquecidos. A outra día a protagonista dúas veces: “Ninguén pode elixir a familia onde nace”. É a pura verdade, a familia non pode elixirse como os amigos.

 Marta Fernández

 

eoidevigo on Outubro 31st, 2013

 

Minas-me

Veleno dourado…

 

Mineral que aniquilas vontades

en toneladas de ignorancia,

sotérrannos na morte

 

Contaminante inorgánico que circulas no sangue

auga de cianuro, manchas

 

Bosques comidos, devorados

aire tóxico, danos sociais

 

(A drenaxe ácida permanece por sempre na pel

unha tatuaxe que nos castiga)

 

A mina mastiga H2O insaciábel

e as palabras saen das gorxas e berran rotas

 

As repercusións son incalculábeis… in-calculábeis…

 

(Rosa Martínez. Do libro Versus cianuro. Poemas contra a mina de ouro de Corcoesto, Caldeirón, 2013)

 

 Despois da lectura e comentario de Corredores de sombra, imos xa coa segunda proposta. Trátase de Branca de Loboso, de Xesús Rábade. A novela foi publicada en 1991 e gañou o Premio Álvaro Cunqueiro de narrativa. Levaremos lida toda a obra (son só 122 páxinas). A reunión próxima será como segue:

 

DÍA: 13 de novembro de 2013 (4ª feira)

HORA: ás 17.30

LUGAR: aula 35 da EOI de Vigo

eoidevigo on Outubro 31st, 2013

Viaxar no tren, e aínda viaxar en automóbil, con ser moito máis libre e máis humano ca viaxar no tren, e unha maior convivencia coa paisaxe, non deixa de ser, as máis das veces, viaxar como viaxan os baúis. Compréndese que se ande así unha terra estranxeira –especialmente porque non adoita haber tempo para máis– mais a terra dun débese andar de a pé. E téñase en conta que toda viaxe é sempre unha viaxe de descuberta, e que o camiño máis andado e máis visto, garda de cada vez en cada revolta, unha sorpresa. O que cómpre é sabermos pór a alma onde pomos os pés, e non saírmos de camiño deixando a alma na casa. Que hai moitos galegos que son na súa terra verdadeiros turistas, cando non veraneantes, e fanlle a aldraxe de se portaren como tales.

 (Vicente Risco, 1929)

                                  Camiñada polo río Eifonso (foto de Chelo)

 

Polo carreiro á beira do río (foto de Chelo)


eoidevigo on Outubro 14th, 2013

 

Convocamos a primeira reunión do ano 2013-2014 para falarmos de Corredores de sombra de Agustín Fernández Paz. Levaremos lidas as 100 primeiras páxinas.

Será este próximo mércores 16 de outubro na aula 35 da Escola Oficial de Idiomas de Vigo ás 18:00.

Agardámosvos!

 

Carlos Callón, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística presentou a súa obra Como falar e escribir en galego con corrección e fluidez. Por medio de anécdotas e pequenos contos, a obra ensina pequenos trucos e consellos para usarmos a lingua galega comodamente, de xeito vivo e puro. Para erradicar o medo máis que ao gramatical, ao social.

Sinala Carlos Callón que é unha obra “pensada para que sexa útil para un público diverso, desde persoas que queren cialis-canada-pharma.com comezar a falar galego até estudantes de calquera nivel ou persoas que desexen melloralo”. A obra está a ter grande éxito e o seu autor pensa que “hai unha parte importante da nosa sociedade que non quere que se perda o noso único idioma propio”.

O autor, amais de presidir A Mesa, é profesor de Lingua e Literatura Galega.

Máis información en pontevedraviva.com, o xornal electrónico de información xeral de Pontevedra e a súa comarca.

Chelo

eoidevigo on Setembro 30th, 2013

 

Da lectura

 Cando leas, le intensamente. Máis incluso: intenta ler con maior intensidade da que o propio autor puxo na súa obra. Le con entrega, paixón e atención, implacablemente. Se cadra, o autor utiliza demasiadas palabras, mais ti le só as xustas. Se parco en palabras cando leas. Concéntrate en cada verba, unha tras outra, para adiante e para atrás, escoitando atentamente o libro, seguindo as pegadas que te conducen á súa parte máis profunda. Préstalles atención aos sinais secretos que o propio autor non percibiu e deixou escapar conforme avanzaba na inmensidade da súa obra. Non leas xamais con desprezo, coma quen non quere a cousa, coma aquel a quen convidan a un banquete de deuses e coa punta do garfo petisca na comida sen entusiasmo. Le con elegancia e sobriedade. Le coma se estiveses no patíbulo e o libro que tes nas mans fose o último que che levou á túa cela o carcereiro. Le coma se fose unha cuestión de vida ou morte, porque a lectura é o mellor regalo do ser humano. Ten en conta que de todos os seres vivos, o ser humano é o único que le.

 De Herbario, de Sándor Márai (tradución do húngaro de Fernando de Castro)

 ***

Despois do caloroso verán e da volta das choivas, xa no comezo do outono, volvemos con novas lecturas no Club de lectura 5.1. Convocámosvos pois á primeira xuntanza deste ano lectivo 2013-2014, que será para decidirmos o funcionamento do club. Decidiremos o día das reunións quincenais, a hora e as primeiras lecturas.

DÍA: 2 de outubro de 2013 (mércores)

HORA: a partir das 18.00

LUGAR: cafetaría da EOI de Vigo

Traede ideas para este ano.

 

eoidevigo on Xuño 4th, 2013

Un libro sobre humor galego

Félix Caballero Wangüemert (Logroño, 1967) é xornalista e escritor. No seu haber ten: Pienso, luego embisto, Sólo sé que no sé nadar, O humor en cadriños e agora O humor galego alén da retranca, este último publicado en 2012.

O humor galego alén da retranca é un ensaio de divulgación. Un achegamento xornalístico que sae dun arduo traballo de recompilación sobre o tema do humor. O autor colleita parte do que xa se escribiu e completa o estudo con opinións de personaxes públicos e contemporáneos como Quico Cadaval, Antón Reixa, Xaquín Marín (de quen está facendo unha tese), etc.

E por que sobre o humor galego? -podémonos preguntar… Pois, nace dunha necesidade do autor de explicar e explicarse a idiosincrasia humorística galega. O desexo de coñecer mellor a cultura galega e de profundar máis na peculiaridade galaica que fixo medrar neste rioxano-galego un querer saber, unha intriga aniñada no humor que se centra neste libro por e para o galego. Coa lectura d’O humor galego alén da retranca podemos introducirnos en conceptos tan interesantes como humor e humorismo, coas súas diferenzas. E que o humorismo nace do sentimento e o sentimento é unha característica fundamental dos pobos atlánticos. Coñeceremos o existencialismo e o circunstancial do humorismo galego (dende a xenética até os factores sociais e ambientais, toda unha reflexión antropolóxica e histórica), e na relatividade ou visión poliédrica do humorista. Profundaremos no humorista como poeta, como filósofo, como espírito libre e demais comparacións substanciais e obxectivas. Tamén nos achegaremos aos catro puntos estruturais básicos como son a retranca, a sorna, a rexouba e o trasacordo; todo un mundo ou universo galego, un sistema de mecanismos que conflúen nun sorriso e nun sentir.

Grazas a Félix Caballero xa temos un libro do humor galego. Un libro con denominación de orixe…

Rosa Martinez Vilas

***

Nesta pasada reunión tivemos o pracer de estar xunto ao escritor do libro O humor galego alén da retranca.

O libro é moi serio porque profunda nos distintos graos que ten o humorismo segundo a intención con que se responde. Porque non é o mesmo humor que humorismo. Aprendino neste libro, que recomendo, pois nótase que ten moito traballo de fondo.

Xa vendo o índice dáste conta de cantos puntos te van ir levando por este tema tan noso e tan pasado por alto.

Gustáronme moito as anotacións, a pé de páxina, de datos de personaxes da cultura que ían saíndo no texto pois ponche un chisco de información moi á man.

Aínda que o escritor é nado fora de Galicia, xa leva moito tempo connosco e que escriba para aclararnos sobre este mundo do humorismo, que o entenda e saiba explicalo tan ben, ten moito mérito.
Todos lle demos ánimo para que siga escribindo co desexo de nos reunirmos para falar outra vez.

A sesión estivo moi entretida e interesante.

Ángeles Correa

 

O Humor galego alén da retranca de Félix Caballero

Neste libro, o autor amósanos un traballo periodístico no que recompila os pensamentos e entrevistas de escritores, persoeiros do teatro, humoristas gráficos, etc. do aquén e do alén.

Foi un privilexio podermos contar co autor nunha xuntanza do Club de Lectura 5.1.

Admirabelmente tiña toda a información do libro na cabeza, e é moita!

Como o bo periodista que é, dáno-la información e permite que nós xulguémo-las diversas opinións, chegando, de xeito persoal, ás conclusións que nos permita o noso propio sentido do humor e a nosa aceptación de rirnos de nós mesmos, (iso si, con respecto, non si?)

Fixo unha exposición do seu traballo polo miúdo, dun xeito moi coloquial, foinos mergullando nese mundo asumido máis descoñecido que é o humor, o humorismo, o sentido do humor, a ironía, a retranca e o ‘leite importado’.

E digo eu: non será que o humor ‘galego’ é un xeito de amosar ao que nos quere asolagar que aínda que lle deixemos crer que o pode facer, precisamos de facerlle entender que ¡ti sabes que eu sei!?

Cómpre ter sempre en conta que hai moitas clases de retranca, como nos informa Félix Caballero no seu libro.

Velaquí vai unha mostra de retranca. (real)

Na eira da casa decidín deixar medrar un carballo, unha veciña atopoume un día no camiño e…

-Muller que simpática, mira que deixar un carballo na horta…!

OPINIÓNS:

Os defensores de que o humor noso é semellante ao irlandés ou ao bretón din que esta similitude é froito de séculos de asoballamento cultural, da imposición dunha cultura allea.

Celestino Fernández de la Vega:

O humorista ten a virtude de ve-las cousas polo anverso e polo reverso; unha visión que lle outorga moitos segredos.

A nobreza do ridículo e a ridiculez do nobre,

a humildade da vaidade e o orgullo da modestia,

a grandeza do pequeno e a pequenez do grande.

Siro López:

La ironía puede matar, el humor ayuda a vivir.

La ironía quiere dominar, el humor libera.

La ironía es despiadada, el humor es misericordioso.

La ironía es humillante, el humor es humilde.

Jules Renard:

O Humorista é un home de bo malhumor.

Chelo Fontán

 

A ANADA (de novembro de 2012 a maio de 2013)

Este foi un ano ben proveitoso para o noso Club de lectura 5.1. Lemos e falamos sobre dúas novelas, un libro de relatos e prosas, unhas notas biográficas noveladas, unha obra de teatro e un ensaio divulgativo. Ademais, xaora, da lectura de poesías de Follas Novas, aínda pendente de terminar. Como novidade, que pretendemos repetir, estivo a presenza entre nós de dous dos autores, Xosé A. Fernández Salgado e Félix Caballero.

A seguir van as portadas das lecturas deste ano:

      

 

eoidevigo on Maio 21st, 2013

 

Ingredientes para 6 persoas:

     200 g de miolo de bola resesa / catro ovos da casa

     un cuartillo de viño branco da casa / catro culleradas de azucre moreno

     un pau de canela / 50 g de pasas de Corinto / aceite de oliva

Preparación:

foto de Carmen Suárez

O miolo do pan desfaise coas mans ata esmiuzalo por completo.

Nun prato fondo bátense os ovos mesturados cunha cullerada do azucre moreno e cando estean escumosos engádese o miolo revolvendo ata quedar unha masa ben enchoupada que se deixa macerar uns quince minutos tapada cun pano de fío.

Entre tanto, nunha cazola de barro quéntase a lume brando o viño mais o resto do azucre xunto co pau da canela e as pasas.

Pasado o tempo da maceración da masa e coa axuda dunha culler, fórmanse pequenas bólas que se esmagan un pouco coa man e frítense nunha tixola con aceite quente.  Cando xa van estando douradiñas, escórrense e pásanse á cazola do viño en que se deixan cocer dez minutos ao mesmo lume brando que xa tiñamos.

Pasado ese tempo, apágase o lume e déixanse recochar un cuarto de hora antes de servilas co almibre do viño e as pasas.

Este é o doce da Noiteboa da familia da miña nai.

Carmen Suárez Areal

eoidevigo on Maio 9th, 2013

 

Chegamos ao final do curso e acaba tamén por este ano o club de lectura. A  derradeira sesión do ano académico será o día 24 de maio e nela contaremos coa presenza de Félix Caballero Wangüemert, xornalista que nos falará do seu libro O humor galego alén da retranca (Edicións Morgante, 2012).

PRÓXIMA LECTURA:

O humor galego alén da retranca de Félix Caballero

Día: venres 24 de maio de 2013 a partir das 18.00

 Lugar: aula 17 da EOI de Vigo

Novos comentarios

Saxo tenor

Roberto Vidal Bolaño (Compostela, 1950-2002) foi autor, director e actor de teatro e un dos pioneiros do Teatro Profesional na Galiza.

SAXO TENOR foi Premio Álvaro Cunqueiro 1991 e en 1993 Premio Compostela ao mellor texto e mellor escenografía.

Saxo Tenor é unha obra chea de dureza e dramatismo cuns matices cómicos moi persoais do autor. Quizais puidera dicirse tamén unha traxicomedia perfilada na novela negra e policial, un escrito que reflicte con total realismo a actualidade da marxinación e do clasismo. A pobreza é o fío condutor que move a obra, as mortes salpican coa sorpresa e co abismo dun destino cruel atrapando aos personaxes e ao lector no meu caso, ou como no caso do teatro a un público absorbido polo drama.

A mestría de Roberto Vidal Bolaño para contar unha historia, ou multitude delas, é asombrosa. Móvese ou movíase como peixe na auga, pola facilidade coa que transmite forza e vida ás súas letras e aos que as lemos. Aínda hoxe, Saxo Tenor está de actualidade e sospeito que o seguirá estando. Xa que a realidade e a profundidade dos seus personaxes tocan un existencialismo popular, ou un sentimentalismo pragmático e vivo, escápaseme tanta esencia e tanta magna filosofía como para poder explicala.

A lectura de Saxo Tenor foi moi grata e cativoume dende o principio, mergulloume con sutileza nas súas follas. Fiquei engaiolada da escrita, da técnica e con gana de coñecer mellor a grande obra deste literato. Lean Saxo Tenor, lean a un grande do Teatro, das Nosas Letras.

Rosa Martínez Vilas

Máis sobre As rapazas de Xan

Houbo un momento no libro que me fixo lembrar o día e, en especial, os cheiros da sementeira. Na miña casa marchabamos toda a xornada fóra. Nos días previos levábase o carro co estrume e estendíase na leira coas espalladeiras. Durante a labra, a xente que non guiaba o gando ía face-los cadabullos alí onde non chegaba o arado e abri-la leiva para a seguinte volta. A miña misión, como nena que era, foron varias: bota-lo estrume ó rego, abrir pequenos buratos na terra para bota-los milleiros cando se facía á man e maila parte final de pasarlle a grade para achanda-la terra ou ben comigo sentada enriba da pedra para facer peso ou tirándolle as moscas á vaca dependendo do día que tocase.

No libro fala de “a ver cando nos traen as 11”. Nós parabamos cando se remataba a labra e antes da sementeira en si. Estendíanse unhas colchas e mantas vellas, íase busca-lo garrafón de viño que estaba a refrescar na mellor neveira natural como é o propio rego de auga e comíanse aqueles bistés fritidos e chourizos con patacas cocidas que sabían mellor do que calquera manxar. Aquilo era almorzar e non o de agora!!!

Helena Martínez Sanjuán

 

eoidevigo on Maio 7th, 2013

Autora das fotos: Cruz Martínez Vilas

pandeireta s.f. Pandeiro pequeno e redondo con ferreñas, que se toca movéndoo cunha man e golpeándoo contra a outra.

tocando a pandeireta