eoidevigo on Novembro 10th, 2012

  • Un fanático é alguén que non pode cambiar de opinión e non quere cambiar de tema.
  • O erro da nosa época é que os homes non queren ser útiles, queren ser importantes.
  • As actitudes son máis importantes que as aptitudes.
  • Un optimista ve unha oportunidade en cada problema; un pesimista ve un problema en cada oportunidade.
  • Unha boa conversa debe esgotar o tema, non aos interlocutores.
  • Valor é o que se precisa para levantarse e falar; mais tamén é o que fai falla para sentarse e escoitar.
  • Pasei máis da metade da miña vida preocupándome de cousas que non ían pasar xamais.
  • Xamais no eido dos conflitos humanos tantos lle deberon tanto a tan poucos.
  • O éxito é aprender a ir de fracaso en fracaso sen desesperarse.
  • Persoalmente, sempre estou disposto a aprender, aínda que non sempre me gusta que me dean leccións.

Escolma e tradución de Chelo Fontán

eoidevigo on Novembro 5th, 2012

Todo o meu ser está ligado á terra,

sábeme a terra todo na memoria,

terra o camiño, terra a miña historia,

terra esta voz que no deserto berra

C.E.F.

 

Despois da longa paréntese do verán e mais dun bocado do outono volvemos con novos e renovados azos con novas lecturas. Convocámosvos pois á primeira xuntanza do ano 2012-2013 que será para decidirmos o funcionamento do club durante este ano. Decidiremos o día das reunións e a hora e continuaremos coa lectura de Follas Novas de Rosalía Castro.

 

DÍA: 7 de novembro de 2012

HORA: a partir das 17.30

LUGAR: cafetaría da EOI de Vigo

Traede ideas para este ano.

***

Aproveitamos tamén para publicar comentarios que tiñamos pendentes do curso anterior. Son os seguintes.

 Eu non coñecía a Celso Emilio Ferreiro. Descubrino no club de lectura e, a verdade, a súa poesía gustoume moito. Penso que foi unha persoa cun sentimento moi forte por todo o que estaba no seu contorno. Na súa poesía atopamos todo o seu sentir; toda a súa sensibilidade está reflectida nela. Todo o sufrimento da guerra civil o atopamos nos seus versos. A través da súa poesía podemos coñecer como sufriu por todas as inxustizas vividas pola xente. É unha poesía que hai que ler moitas veces para chegar a sentir o que el sentiu cando a escribiu durante esa guerra sen sentido. Podemos sufrir, chorar e rir a través dos seus versos. Moitos deles parecen contos porque vivimos todo o que vive o protagonista. Estes versos chegan ao corazón dun. A verdade, eu non pensei atopar un home con tanto sentir, porque cando comecei a ler non chegaba a comprendelo. Unha poesía que me gustou foi esta:

 

 

Espranza

Erguerémo-la espranza

sobre ista terra escura

coma quen ergue un facho

nunha noite sen lúa.

Marcharemos cinguidos

polos duros segredos

dunha patria soñada

á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño

que pra entón colleremos.

Longos ríos de brétema,

longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes

na libertá creemos.

Viva, viva, dicimos

aos que están no desterro

e soñan cun abrente

de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade,

que levades a luz polos vieiros.

Saúde a todos,

compañeiros!

 Marta Fernández Rivera

 ***

 ESPERANDO O LEITEIRO  DE  XOSÉ NEIRA VILAS

Un mozo da aldea atópase na encrucillada da súa vida e máis de camiños esperando o leiteiro para ir embarcar a Vigo que o levará á emigración a Bos Aires en busca dunha vida mellor. Nesta espera debulla unha chea de recordos e reflexións das súas vivencias na aldea e de todo o que acontece alí. Dende os labores do campo, os medos e pecados sustentados pola igrexa, as experiencias dos emigrados retornados a algún anaco da guerra civil. E a isto último se refire o que vou transcribir, pola forma de contalo e a carga de significación que ten na nosa historia.

Manuel, o pai de Antolín, o neno pitoño, di que nada sabe de política, alá os que mandan, e ti dislle que tampouco pero cando menos os dous sabedes, inda que vos queda algo lonxe, que había no país un goberno mellor ou peor, pero legal e chegaron uns aventureiros con uniforme e con estrelas e con eles outros que só vestían unha camisa azul e levaban pistola e que uns e outros mataban a treo pois eran xente de recuar e teimaban en botar para atrás algunhas melloras que había no país, que por causa deles inzouse de mortos e de medos e de viúvas e  e de orfos e nin Manuel nin ti sabiades por que con xenreira asasina lles chamaban roxos aos que non estiveran de acordo con tal desfeita. Todo segue inda moi embarullado e tes presente que a teu pai estiveron a piques de arrincalo do agro e da aldea e levalo a una trincheira; eras daquela un neno, pero vas sabendo cousas e tes mortos na familia, pois a teu tío de Silleda tamén o mataron. Non estaba en cousa ningunha, traballaba a pouca terra que tiña, coidaba dos seus, e unha noite levárono e apareceu nun camiño de carro coa cabeza desfeita. E vaste, emigras, tamén por todo iso, por ise noxo que non acaba, e serías quen de ir ata o cabo do mundo para fuxir de tanta miseria moral e da outra porque inda queda moito restroballo do que aconteceu.

Bene Freiría Campos

 ***

Rap por Galicia

O galego a nosa lingua
É fermosa sen igual
E por iso nós todiños
a debemos de coidar
Se a queremos conservar
Debémola de falar
Na rúa na escola
En calquera lugar
Pois é un ben prezado
Que debemos cultivar
Se a queremos cultivar
Non a deixemos morrer
Falémola sempre
Para non a perder
É fermosa sen dúbida
Non ten comparación
Con ningunha
Por isto penso
Coidemos dela
Para non perdela.

Sara Vilas Navarro

eoidevigo on Maio 3rd, 2012

 

Organizado polo Club de lectura 5.1. da Escola Oficial de Idiomas de Vigo, nesta próxima segunda feira (luns) teremos connosco Xosé María Álvarez Cáccamo para falar de Celso Emilio Ferreiro, a súa vida e a súa obra.

O título da conferencia-coloquio é: Unha lectura persoal de Celso Emilio Ferreiro.

Celso Emilio Ferreiro

Celso Emilio Ferreiro

Memoria de poeta, libro de X.M. Álvarez Cáccamo

 

 

 

DÍA: 7 de maio de 2012

HORA: 20.00

LUGAR: Aula Magna da EOI de Vigo

 

Entrada libre

eoidevigo on Abril 13th, 2012

Autora das fotos: Rosa Martínez Vilas

doela s.f. Cada unha das táboas que forman as paredes curvas dun barril, pipa ou tonel. Tamén as táboas das paredes dunha palleira, canastro ou hórreo.

 

Doelas dunha pipa de viño e dunha palleira. A pronuncia local é duela (A Armenteira, Meis)

eoidevigo on Abril 9th, 2012

Xa podemos ver nas salas comerciais de toda Galiza a longametraxe Vilamor. A dirección e mais o guión da película son de Ignacio Vilar e entre os actores están Rubén Riós e Sabela Arán.

Velaí tendes o artigo (resumido) de Xosé Manuel Pereiro en que fala da película:

Vilamor é, como parece indicar o título (para a súa distribución internacional será Lovetown) unha historia de amor. Un romance a finais dos anos setenta entre unha rapariga que hoxe chamariamos “alternativa” e un seminarista, dous caracteres opostos unidos pola querenza pola terra. Ela, Sonia (Sabela Arán), quer mudar o mundo e el, Breixo (Rubén Riós), quer conservar o seu que se esborralla. Dúas pretensións que todos sabemos que fracasaron. Vilamor é tamén un topónimo, o pseudónimo cinematográfico dun lugar chamado Foxo, onde trancorreu a historia que describe o filme, baseado en feitos reais, como se proclama agora. Nos primeiros pasos dunha comuna que se estableceu alí, nunha zona da Fonsagrada que a construción —tamén completamente real— dun encoro segregou fisicamente de Galicia e acelerou o seu despoboamento.

“O cine galego debe existir, porque temos que contar as nosas historias ao noso xeito”, reclamou o director ao público que asistiu á preestrea, hai 15 días en Lugo.

“Foi unha experiencia que comezou en 1976, xente preparada, universitarios con conciencia política que querían ser un xermolo dunha sociedade nova. Aquela etapa cerrouse en 1982, cando apareceu a droga dura”, di por teléfono, entre sesión e sesión, Ignacio Vilar, que coñeceu o asunto a finais dos noventa, cando foi alí para realizar un documental. Despois viaxou por todas as partes para coñecer e entrevistar aquela xente. “O promotor, Nilo, foi un personaxe que xa tivera en Lugo un bar peculiar, en que cada un pagaba o que consideraba que era xusto. Querían ter unha relación home-muller diferente, tentaron crear e legalizar unha escola… Agora algúns son profesores universitarios, unha fundou as Escolas Fingoi, un referente pedagóxico”. Varios aparecen como extras nas escenas finais. Tamén serviron de escenario algunhas casas que aínda habitan sucesores da comuna.

Rodada en lugares de Negueira de Muñiz, A Fonsagrada, Cervantes e As Grandas de Salime (Asturias), Vilamor narra aqueles inicios, e sobre todo a reacción das forzas vivas e de parte da poboación, máis que negativa. É tamén a descrición de todo un mundo, a sociedade rural tradicional, que daquela comezaba o seu declive. Naquelas aldeas (Foxo, Vilar) todo está hoxe como estaba daquela, acceso en barca incluído. Quizá por iso a ambientación é perfecta, a pesar da falta de medios e do exceso de dificultades. “Non hai nada de cemento nin de aluminio. Están a unha hora de camiño da Fonsagrada, e os últimos 40 minutos hai que os facer a pé. A rodaxe foi parecida á d’A Raíña de África. Desde subir a 1.600 metros de altitude, cun metro de neve, a carrexar os equipos. Os electricistas dicían que era a película máis difícil en que traballaron”, di o director. De facto, é case unha superprodución. Máis de nove semanas de rodaxe, un equipo de 150 persoas e un orzamento de 1.700.000 euros.

Vilamor é unha película coral. Con Sabela Arán (que fai difícil crer que sexa unha debutante) e Rubén Riós (que ten man perfectamente dun personaxe todo contención), os máis (Xoel Yáñez, Tamara Canosa, Marcos Pereiro, Santi Romai, Paulo Serantes, Deborah Vukusic ou Carlos Villaverde) constitúen unha nova xeración de actores e actrices. A aposta pola fidelidade inclúe os diálogos. Ao menos na versión orixinal en galego, os personaxes da zona falan a variante dialectal da montaña oriental luguesa, e os hippys —excepto unha de orixe barbancesa— o galego estándar, coa terminoloxía da época. A frase “non se dan as condicións obxectivas” caracteriza un personaxe, e mesmo figura nas camisetas promocionais.

Esta é a cuarta película de Vilar e a segunda, despois de Pradolongo, en que aplica a súa máxima de que o labor dun cineasta non acaba coa rodaxe e a montaxe. A anterior tivo hai catro anos, en pantallas grandes, 65.000 espectadores. Entrementres, até o 17 de maio, Vilamor vaise proxectando en cines de 15 localidades galegas, Ignacio Vilar, Sabela Arán, Rubén Riós, Xoel Gómez e dous produtores pasarán eses dous meses na Caravana Vilamor (unha furgoneta Volkswagen típica naquela altura) presentándoa en 190 institutos e 250 asociacións culturais. E iso, sen contar as accións en Internet e as redes sociais. Despois hase poder ver en sesións de verán ao ar libre, 150 confirmadas en 25 concellos de Lugo e 40 de Ourense. Vilar ten claro que se os espectadores non van ao cine, o cine ten que ir polos espectadores.

Podedes completar esta información aquí:

Datas da estrea

eoidevigo on Marzo 8th, 2012

 

O río Ulla ao seu paso por Ponte Ledesma (Foto de Chelo Fontán)

O aire puro da mañá proclama  

seu dereito a entrar en cada casa.                                                         

Ábrelle as portas, patria!

Dálle os teus seos, alma!

 

Deixa ese tufo acedo que te abafa,

esquece estas mortallas,

estiña as túas bágoas,                                                                                                      fala,                                                                                                                               

canta,                                                                    

arrumba a desespranza,

non deixes que te aldraxen; aldraxa.               

Onte non. Pensa nas albas

que han de vir, ponlle cerco ás lembranzas

que te atan.

Deixa entrar a mañá clara

na túa casa.

(Celso E. Ferreiro)

 

Continuamos coa lectura de Longa noite de pedra de Celso Emilio Ferreiro e mais de Extramunde de Xavier Queipo. Levaremos lidos os 20 primeiros poemas de Longa noite de pedra e toda a parte I de Extramunde titulada O santuario dos embruxados.

A próxima xuntanza será o 21 de marzo, como de costume, na cuarta feira (mércores), de 17.30 a 19.00 na aula 38 da EOI de Vigo.

http://celsoemilioferreiro.org/

 

Á espera de máis comentarios vosos sobre a excursión do día 11 de febreiro, recollemos aquí o de Chelo Fontán:

Non vos podo dicir que foi xenial, mentiríavos; foi moito máis que iso.
O encontro cunha lenda viva da nosa cultura non é un prato doado de engulir. Cada intre que me achegaba a ‘EL’ notaba un belisco no estómago; sabía dende a primeira ollada que non sería quen de dicir dúas palabras seguidas e cun chisco de sentido común a aquela columna do GALEGO.
Agora, despois de pasados dous días, sigo coa sensación de ter acadado algo moi importante, un anaco de sabedoría compartida connosco por unha mente lúcida e chea de sorrisos pícaróns en que se podía albiscar a ‘Balbino’.
Coa maior humildade, grazas a ‘VOSTEDE’ e aos que coma vostede mantiveron despertas a nosa lingua e a nosa cultura.
Chelo, unha persoa do común.

A Moncho e Xosé, que me deron a oportunidade de vivilo.

 

 Se dixese que si,                                                                      

que todo está moi ben,

que o mundo está moi bon,

que cadaquén é quen…

Conformidá.

Ademiración.

Calar, calar, calar,

e moita precaución.

Se dixese que acaso

as cousas son así,

porque si,                                                                                                         

veleí,

e non lle demos voltas.

(Se aquel está enriba

e aqueloutro debaixo

é por culpa da vida.

Se algúns van de porta en porta

cun saco de cinza ás costas

é porque son uns docas).

Se dixese que si…

Entón sería o intre

de falar seriamente

da batalla de flores                                                                            Con Xosé Neira Vilas en Gres (Foto de Chelo F.)

nas festas do patrón.

 

Pero non.

(Celso E. Ferreiro)

 

 

eoidevigo on Marzo 2nd, 2012

Autor das fotos: Pedr’Ocabalo onda s.f. Masa de auga que executa un movemento de elevación seguido de abaixamento, cialis for sale deslocándose debido á acción do vento ou das correntes. SIN. vaga ona no areal de Malpica de Bergantinhos Ondas no areal de Malpica de Bergantinhos

cialis patriots Ondas no areal de Malpica de Bergantinhos, Galiza (agosto de 2009)

ai, ondas que eu vin veer,

se me saberedes dizer

por que tarda meu amigo

sen min?

ai, ondas que eu vin mirar,

se me saberedes contar

por que tarda meu amigo

sen min?

(Cantiga VII de Martín Codax [século XIII])

Vídeo: http://internetaula.ning.com/video/ai-ondas

     

eoidevigo on Marzo 2nd, 2012

ENTERAR(SE)

Hai palabras ou expresións de uso habitual na nosa lingua que moitos falantes non senten como alleas mais que o son e que proban a intensidade da presión do español na nosa terra. Sen dúbida son moitos anos e séculos nos cales o idioma, ou máis ben os falantes, careceron absolutamente de dereitos. Sen entrarmos agora a desenvolver este asunto (a historia externa da nosa lingua), digamos que o que debemos facer é, despois de termos consciencia destes casos, substituílos canto antes polas nosas formas auténticas.

 

Nesta sección iremos incluíndo comentarios de diferentes aspectos sobre a lingua. Este primeiro é de tipo léxico. Eis unha posíbel ficha para traducirmos un verbo moi introducido na nosa lingua: enterar(se)

 

castelán ENTERAR(SE)   tradución
 v. tr. 1. Comunicar <up> [uc] a [up]: Nos enteraron de lo sucedido.

 

|| v. prnl. 2. Adquirir <up> conocimiento de [uc]: Me he enterado de tu desgracia.

 

 

3. Comprender <up> [uc]: No se enterará de nada si no hablas claro.

 

4. Darse <up> cuenta [de algo]: Está en Babia todo el día y no se entera de nada

 

 1. Informar, pór ao corrente, comunicar, contar, dicir, advertir [a alguén]. Informáronnos do sucedido.

 

2. Saber, informarse, coñecer, ter coñecemento, ser sabedor, pórse ao corrente: Souben da túa desgraza.

 

3. Comprender, entender: Non vai entender nada se non falas claro.

 

4. Darse conta, decatarse, apercibirse [de algo], reparar [en algo]: Está na verza todo o día e non se dá conta de cousa ningunha.

 

 

eoidevigo on Febreiro 16th, 2012

Onte, 22 de febreiro acabamos o comentario de Ninguén de Fran Alonso

Para a próxima reunión levaremos lidos os 20 primeiros poemas de Longa noite de pedra, de Celso Emilio Ferreiro e os 7 primeiros capítulos de Extramunde, de Xavier Queipo (Edicións Xerais).

A reunión será o 29 de febreiro, cuarta feira (mércores), de 17.30 a 19.00 na aula 38 da EOI de idiomas de Vigo.

Non vos esquezades de nos enviar comentarios sobre a excursión do sábado pasado e sobre o libro de Fran Alonso.

 

 

Velaquí, ademais, o primeiro comentario sobre a excursión do sábado 11:

Este sábado fomos de excursión coa EOI a visitar a Neira Vilas. Tivemos a oportunidade de estar con el na súa casa que é asemade fundación. Esta ten un pequeno auditorio onde se dan conferencias, representacións teatrais, etc.; biblioteca para adultos e nenos. Un lugar reducido pero cheo de vida e recordos en forma de esculturas, debuxos de artistas galegos mesturados cunha morea de libros.

No auditorio deleitounos cunha conferencia-coloquio sobre a súa vida dende a infancia ata agora, pasando pola súa estancia en Bos Aires. É neste lugar onde coñece e se relaciona con toda a intelectualidade da cultura galega que se atopa exiliada, como Díaz Pardo, Seoane, Paz Andrade, Castelao, e moitos máis. Tamén fala da súa actividade na Habana, compatibilizando o traballo para gañar a vida coa faceta cultural.

Pareceume unha persoa entrañable, próxima, chea de sabedoría, moi falangueiro, que te podías achegar a el e falarlle sen ningún problema, como se fose un máis, ou sexa que non é nada estirado. Despois de comer na súa compaña, tivemos unha tertulia literaria sobre o libro as Memorias, na cal díxonos que non se explicaba o éxito e a proxección internacional deste, aínda que quizais a sona radica na súa sinxeleza e contar a realidade da aldea que el coñeceu na infancia, mais non a viviu de forma tan dura como Balbino, aínda que el é Balbino nas inquedanzas e pensamentos.

Foi unha grande oportunidade o poder coñecer e compartir unhas horas cunha lenda vivente da cultura galega e que leva toda vida loitando pola nosa lingua. E quero expresar o meu agradecemento ás persoas que propiciaron que se levara a cabo, aos profesores Xosé e Moncho. Moitas grazas.

Á parte desta xuntanza, tamén gozamos dunha fermosa paisaxe e paseo no río Ulla coas súas seis insuas e a ponte medieval Ledesma que separa as provincias de Pontevedra e A Coruña. Rematando a excursión cunha visita ao Mosteiro de Carboeiro e á fervenza da Toxa. Foi unha viaxe de luxo e ledicia. 

Bene Freiría

 

eoidevigo on Febreiro 7th, 2012

Aquí tendes outro grupo de terminacións que decote nos levan a confusión.

Lédeas con atención para o seu uso correcto.

Palabras rematadas en “-EIRISMO”

obreirismo filibusteirismo estranxeirismo
compañeirismo brasileirismo bandoleirismo

Palabras rematadas en “-ERISMO”

verismo pauperismo manierismo
iberismo histerismo esoterismo
churriguerismo

Palabras rematadas en “-EIRISTA”

carteirista

Palabras en “-EIRÍA”

cialis bph

Mariñeiría Freiría

Estranxeiría

Apeiría

Palabras en “-EIREIRO”

celeireiro madeireiro
peneireiro sombreireiro

Palabras en “-ÁDEGO”

portádego pontádego – (pontaxe)

padroádego – (padroado)

deádego – (deado) bravádego

Palabras en “-ÁDEGA”

nádega engádega – (engadido)

Palabras rematadas en “-ERA”

calquera chistera galera habanera
pantera primavera quenquera quimera
sequera

Palabras rematadas en “-ERO”

austero bolero esmero ibero
severo sincero tempero