eoidevigo on Decembro 15th, 2012

Na Toscana do 1610 a convicción de que a Lúa era unha esfera completamente lisa como unha bóla de billar sustentábase en consideracións tales como que esa mesma Lúa era o emblema da Virxe María da que recibía precisamente eses atributos de perfección sen mácula. Pero bastaba con mirar polo telescopio que acababa de construír Galileo para ter acceso a unha Lúa cunha orografía complexa e chea de cráteres. Hoxe chega con aplicar os máis básicos instrumentos da ciencia sociolingüística para cialis for daily use desvelar as miserias do estado da situación da lingua galega.

Galileo Galilei

Galileo Galilei

A principios do XVII o imaxinario colectivo estaba constituído por ideas que os avances científicos dos últimos 400 anos evidenciaron como erróneas, incluso ridículas. Nese momento histórico un cidadán cría firmemente que a Terra estaba fixa no centro do Universo ou que os círculos infernais estaban baixo o chan de Xerusalén. Este tipo de crenzas non só eran un obstáculo ao avance científico, senón que tamén o eran para o avance social. Unha cosmoloxía xeocéntrica presentábase como o escenario máis acaído para un goberno absolutista. Da mesma maneira esas aberracións que son o decreto do plurilingüismo e a LOMCE, concordan cun modelo de goberno do que as autonomías fosen fulminadas. O horizonte cara ao que os gobernos do PP están levando a nave da lingua galega é o do gueto ou a reserva indíxena. Para facer uso social do galego non nos está quedando outra alternativa que a obxección ou a insubmisión, síntoma evidente da exclusión social á que os galegofalantes estamos sometidos. Nos últimos 50 anos a perda de uso habitual do galego foi de 0.65 puntos porcentuais ao ano e seguramente nos últimos anos este valor incrementouse aínda máis. A transmisión interxeracional da nosa lingua está completamente esgazada. O uso do galego entre a xuventude alcanza mínimos históricos ano tras ano. Os prexuízos, lonxe de combatérense, están sendo reforzados desde os gobernos. A Xunta nestes últimos anos dedicouse sistematicamente a reducir a presenza da nosa lingua na administración, abandonou a súa promoción no sector privado, fedellou ata aniquilar na práctica o galego das escolas infantís, prohibiu o seu uso en amplos sectores educativos e sempre que tivo oportunidade intentou establecer unha ligazón entre a normalización e a imposición. Como un porco bravo nunha veiga de millo, o goberno galego fozou no eido da normalización que traballosamente se foi construíndo durante os últimos 30 anos. Como parte fundamental dunha política programada de destrución, desde as consellarías erradicouse o termo “normalización” de todo o seu discurso e cada vez que alguén llo lembra a algún responsable do noso goberno, este, como se lle saltara unha alarma de dentro, ponse a falar do inglés. Este tipo de reacción, desde a perspectiva dun estudoso ou dun traballador da lingua pode parecer tan estúpida como fantástica. Pero non é inocua xa que a súa repetición inxecta no imaxinario colectivo o virus do cosmopaletismo que, unha vez neutralizados os anticorpos da normalización, pode ser fatal para o corpo social. En resumo, o goberno galego renunciou á defensa e reivindicación da lingua. A única conclusión posible é que a nosa lingua non é a súa. A principios do século XXI a arquitectura mental dos galegos sostense sobre bases tan fantásticas como as presentes no Renacemento. A imaxinación e a propaganda das clases dirixentes deron en argallar toda unha fabulación á que se refiren unhas veces como bilingüismo harmónico, outras como bilingüismo cordial ou incluso, xa sen bilingüismos, como equilibrio lingüístico. Todas estas denominacións agochan o que, se quixésemos ser precisos na súa descrición terminolóxica, deberiamos cualificar como racismo lingüístico. Este tipo de ideoloxía foi o que permitiu que se levasen a cabo os últimos e máis grandes ataques á lingua galega da xeira posfranquista. O TSXG está a resolver todos os recursos que lle interpuxeron ao decreto do plurilingüismo nunha serie de sentenzas que desmontan o discurso ideolóxico sobre o que foi construído. A pesar disto seguramente a Consellaría de Educación vaise enrocar na súa sectaria postura establecida no que foi coñecido como borrador do galego. A seguir, forzará o filibusterismo lexislativo para continuar explorando os límites legais do acurralamento do uso do galego no ensino. Para iso intentará convencernos de que a única alternativa é a súa vía. Se fósemos cidadáns na Florencia da época de Galileo, quizais nos fose imposible cuestionar como fantástico que o inferno de Dante está baixo os nosos pés, pero actualmente a xeoloxía sociolingüística ofrécenos datos suficientes como para que comprendamos que o inferno hoxe fica baixo a advocación de San Caetano. A realidade debe impoñerse á fantasía, velaí o camiño. Cibrán Arxibai (Sermos Galiza, decembro de 2012)  

eoidevigo on Novembro 30th, 2012

O 5 de novembro deste ano (2012) celebrouse o III Día da Ciencia en galego. A temática deste ano foi a tecnoloxía, e foron homenaxeados Leonardo da Vinci e Ramón Verea. A seguir, ofrezo unha breve información sobre este inventor galego dunha das primeiras calculadoras.

Ramón Verea Aguiar e García

Ramón Verea Aguiar e García

Ramón Verea naceu en Curantes (A Estrada) o 11 de decembro de 1833 e faleceu en Bos Aires o 6 de febreiro de 1899.

Estudou en Santiago de Compostela. Emigrou a Cuba onde traballou como mestre e escribiu dúas novelas, «A cruz de cobblestone» e «Unha muller con dous maridos». En 1865 trasládase a Nova York, onde inventará a súa máquina de calcular, a primeira que realizaba multiplicacións de forma directa en vez empregar múltiplas voltas de manivela. A oficina de patentes estadounidense concedeulle a patente o 10 de setembro de 1878 (número 207.918), o mesmo ano en que gañou unha medalla da Exposición Mundial de Inventos de Cuba.

Despois dun tempo trasládase a Guatemala, exiliado pola súa forte oposición á política colonianista estadounidense, e despois a Bos Aires. Nesa cidade fundou a revista O Progreso, e seguiu publicando e exercendo de xornalista. Morreu só e pobre na capital arxentina sendo enterrado nun panteón anónimo do Cemiterio do Oeste.

calculadora de Ramón Verea

A súa calculadora era unha máquina duns 26 quilos de peso, 14 polgadas de longo, 12 de ancho e 8 de alto, capaz de sumar, multiplicar e dividir números de nove cifras, admitindo ata seis números no multiplicador e quince no produto. A multiplicación resolvíaa mediante un método directo baseado nun mecanismo patentado por Edmund D. Barbour en 1872, que empregaba un sistema que obtiña valores dunha táboa de multiplicar codificada de xeito similar ao sistema Braille. O aparello podía resolver 698.543.721 x 807.689 en vinte segundos, unha velocidade sorprendente para a época. No entanto, Verea non perseguía máis que demostrar que os españois podían inventar igual que os estadounidenses, polo que o seu invento só deixou pegada na historia da computación como base para futuras máquinas, como a de Otto Steiger. A súa máquina consérvase nos depósitos da sede central de IBM, en White Plains (Nova York) formando parte da colección iniciada en 1930 polo fundador de IBM.

Marta Fernández Rivera

Ligazóns sobre o Día da ciencia en galego:

primeira   

segunda

terceira

cuarta

quinta

eoidevigo on Novembro 27th, 2012

Autor da foto: Xelo dos Cans

chanto s.m. Lousa ou pedra grande de pouco grosor, que se chanta na terra para cercar un eido ou unha herdade. Sinónimos: chanta, chantón, vargo.

valado de chantos na Freixeira (O Cachafeiro, Forcarei)

valado de chantas na Freixeira (O Cachafeiro, Forcarei)

eoidevigo on Novembro 21st, 2012
casamento de Bienve e Lourdes (1963)

casamento de Bienve e Lourdes (1963)

Aproveitando a miña recente viaxe pola miña terra, Hombrados[i], pregunteille á miña nai como eran os casorios cando era cativa e, mesmo, cando ela mesma foi noiva. E, como eu xa tiña no meu maxín, sorprendéronme algúns costumes dos que xamais antes escoitara falar.

Comezarei contando que, despois de se faceren as beiras ás agachadas, os mozos necesitaban o consentimento das familias para facer público o cortexo. O noivo “pedía a entrada” ao pai da moza. Se a muller era menor de idade e non contaba coa aprobación do pai, pasaba a ser “moza depositada”. A moza, o mozo e mais os pais deste, concordaban en que casa ía ser “depositada” ata a súa maioría de idade; daquela aos 24 anos. Elixíase, a ser posíbel, unha da familia da moza, aínda que fose familia afastada. Estes intres eran moi espiñentos pois conviña evitar desavinzas cos achegados.

Preto da voda chegaba outro momento sensíbel: “as amoestacións”. Facíaas o crego tras os sermóns das misas anteriores á voda. Eran tres. Despois da primeira os noivos celebraban un convite aos seus amigos. Naturalmente, se todo fora ben e non xurdira ningún amoestador ou amoestadora. Ao domingo seguinte o crego proclamaba a segunda amoestación. E unha semana antes da data da voda o cura anunciaba a derradeira. Tras dela os noivos convidaban a todo o pobo a un ágape.

O día sinalado como o do casamento, os noivos ían camiñando á igrexa dende as súas casas familiares, acompañados por cadansúa madriña ou padriño. E asombroume coñecer que o sacerdote os casaba á entrada da igrexa. Unha vez desposados sentaban diante do altar e púñanlles “o xugo”. Este era un pano azul que o padriño colocaba sobre os ombreiros do noivo e, o outro extremo, a madriña por enriba da cabeza da noiva. Xa eran cónxuxes.

Despois da voda celebrábase unha festa rachada coas dúas familias. Onde non faltaba de nada dentro das escasezas daqueles tempos.

Os noivos ían con traxe e as noivas adoitaban vestir traxes de chaqueta de cor escura ou negra.

Por último, abraioume descubrir que os acabados de casar, tiñan que acochar o lugar elixido para pasar a noite de vodas. Era o segredo máis secreto dos noivos. Aos meus país “preparáronlles a cama” a madriña da miña nai e a súa mellor amiga. Agora eu tamén sei onde foi.

Pilar Abril Sáez

i “Os Casamentos á antiga” en Hombrados, pertencente ao Señorío de Molina de Aragón.

buy cheap dissertation online

eoidevigo on Novembro 10th, 2012

  • Un fanático é alguén que non pode cambiar de opinión e non quere cambiar de tema.
  • O erro da nosa época é que os homes non queren ser útiles, queren ser importantes.
  • As actitudes son máis importantes que as aptitudes.
  • Un optimista ve unha oportunidade en cada problema; un pesimista ve un problema en cada oportunidade.
  • Unha boa conversa debe esgotar o tema, non aos interlocutores.
  • Valor é o que se precisa para levantarse e falar; mais tamén é o que fai falla para sentarse e escoitar.
  • Pasei máis da metade da miña vida preocupándome de cousas que non ían pasar xamais.
  • Xamais no eido dos conflitos humanos tantos lle deberon tanto a tan poucos.
  • O éxito é aprender a ir de fracaso en fracaso sen desesperarse.
  • Persoalmente, sempre estou disposto a aprender, aínda que non sempre me gusta que me dean leccións.

Escolma e tradución de Chelo Fontán

eoidevigo on Novembro 5th, 2012

Todo o meu ser está ligado á terra,

sábeme a terra todo na memoria,

terra o camiño, terra a miña historia,

terra esta voz que no deserto berra

C.E.F.

 

Despois da longa paréntese do verán e mais dun bocado do outono volvemos con novos e renovados azos con novas lecturas. Convocámosvos pois á primeira xuntanza do ano 2012-2013 que será para decidirmos o funcionamento do club durante este ano. Decidiremos o día das reunións e a hora e continuaremos coa lectura de Follas Novas de Rosalía Castro.

 

DÍA: 7 de novembro de 2012

HORA: a partir das 17.30

LUGAR: cafetaría da EOI de Vigo

Traede ideas para este ano.

***

Aproveitamos tamén para publicar comentarios que tiñamos pendentes do curso anterior. Son os seguintes.

 Eu non coñecía a Celso Emilio Ferreiro. Descubrino no club de lectura e, a verdade, a súa poesía gustoume moito. Penso que foi unha persoa cun sentimento moi forte por todo o que estaba no seu contorno. Na súa poesía atopamos todo o seu sentir; toda a súa sensibilidade está reflectida nela. Todo o sufrimento da guerra civil o atopamos nos seus versos. A través da súa poesía podemos coñecer como sufriu por todas as inxustizas vividas pola xente. É unha poesía que hai que ler moitas veces para chegar a sentir o que el sentiu cando a escribiu durante esa guerra sen sentido. Podemos sufrir, chorar e rir a través dos seus versos. Moitos deles parecen contos porque vivimos todo o que vive o protagonista. Estes versos chegan ao corazón dun. A verdade, eu non pensei atopar un home con tanto sentir, porque cando comecei a ler non chegaba a comprendelo. Unha poesía que me gustou foi esta:

 

 

Espranza

Erguerémo-la espranza

sobre ista terra escura

coma quen ergue un facho

nunha noite sen lúa.

Marcharemos cinguidos

polos duros segredos

dunha patria soñada

á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño

que pra entón colleremos.

Longos ríos de brétema,

longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes

na libertá creemos.

Viva, viva, dicimos

aos que están no desterro

e soñan cun abrente

de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade,

que levades a luz polos vieiros.

Saúde a todos,

compañeiros!

 Marta Fernández Rivera

 ***

 ESPERANDO O LEITEIRO  DE  XOSÉ NEIRA VILAS

Un mozo da aldea atópase na encrucillada da súa vida e máis de camiños esperando o leiteiro para ir embarcar a Vigo que o levará á emigración a Bos Aires en busca dunha vida mellor. Nesta espera debulla unha chea de recordos e reflexións das súas vivencias na aldea e de todo o que acontece alí. Dende os labores do campo, os medos e pecados sustentados pola igrexa, as experiencias dos emigrados retornados a algún anaco da guerra civil. E a isto último se refire o que vou transcribir, pola forma de contalo e a carga de significación que ten na nosa historia.

Manuel, o pai de Antolín, o neno pitoño, di que nada sabe de política, alá os que mandan, e ti dislle que tampouco pero cando menos os dous sabedes, inda que vos queda algo lonxe, que había no país un goberno mellor ou peor, pero legal e chegaron uns aventureiros con uniforme e con estrelas e con eles outros que só vestían unha camisa azul e levaban pistola e que uns e outros mataban a treo pois eran xente de recuar e teimaban en botar para atrás algunhas melloras que había no país, que por causa deles inzouse de mortos e de medos e de viúvas e  e de orfos e nin Manuel nin ti sabiades por que con xenreira asasina lles chamaban roxos aos que non estiveran de acordo con tal desfeita. Todo segue inda moi embarullado e tes presente que a teu pai estiveron a piques de arrincalo do agro e da aldea e levalo a una trincheira; eras daquela un neno, pero vas sabendo cousas e tes mortos na familia, pois a teu tío de Silleda tamén o mataron. Non estaba en cousa ningunha, traballaba a pouca terra que tiña, coidaba dos seus, e unha noite levárono e apareceu nun camiño de carro coa cabeza desfeita. E vaste, emigras, tamén por todo iso, por ise noxo que non acaba, e serías quen de ir ata o cabo do mundo para fuxir de tanta miseria moral e da outra porque inda queda moito restroballo do que aconteceu.

Bene Freiría Campos

 ***

Rap por Galicia

O galego a nosa lingua
É fermosa sen igual
E por iso nós todiños
a debemos de coidar
Se a queremos conservar
Debémola de falar
Na rúa na escola
En calquera lugar
Pois é un ben prezado
Que debemos cultivar
Se a queremos cultivar
Non a deixemos morrer
Falémola sempre
Para non a perder
É fermosa sen dúbida
Non ten comparación
Con ningunha
Por isto penso
Coidemos dela
Para non perdela.

Sara Vilas Navarro

eoidevigo on Maio 3rd, 2012

 

Organizado polo Club de lectura 5.1. da Escola Oficial de Idiomas de Vigo, nesta próxima segunda feira (luns) teremos connosco Xosé María Álvarez Cáccamo para falar de Celso Emilio Ferreiro, a súa vida e a súa obra.

O título da conferencia-coloquio é: Unha lectura persoal de Celso Emilio Ferreiro.

Celso Emilio Ferreiro

Celso Emilio Ferreiro

Memoria de poeta, libro de X.M. Álvarez Cáccamo

 

 

 

DÍA: 7 de maio de 2012

HORA: 20.00

LUGAR: Aula Magna da EOI de Vigo

 

Entrada libre

eoidevigo on Abril 13th, 2012

Autora das fotos: Rosa Martínez Vilas

doela s.f. Cada unha das táboas que forman as paredes curvas dun barril, pipa ou tonel. Tamén as táboas das paredes dunha palleira, canastro ou hórreo.

 

Doelas dunha pipa de viño e dunha palleira. A pronuncia local é duela (A Armenteira, Meis)

eoidevigo on Abril 9th, 2012

Xa podemos ver nas salas comerciais de toda Galiza a longametraxe Vilamor. A dirección e mais o guión da película son de Ignacio Vilar e entre os actores están Rubén Riós e Sabela Arán.

Velaí tendes o artigo (resumido) de Xosé Manuel Pereiro en que fala da película:

Vilamor é, como parece indicar o título (para a súa distribución internacional será Lovetown) unha historia de amor. Un romance a finais dos anos setenta entre unha rapariga que hoxe chamariamos “alternativa” e un seminarista, dous caracteres opostos unidos pola querenza pola terra. Ela, Sonia (Sabela Arán), quer mudar o mundo e el, Breixo (Rubén Riós), quer conservar o seu que se esborralla. Dúas pretensións que todos sabemos que fracasaron. Vilamor é tamén un topónimo, o pseudónimo cinematográfico dun lugar chamado Foxo, onde trancorreu a historia que describe o filme, baseado en feitos reais, como se proclama agora. Nos primeiros pasos dunha comuna que se estableceu alí, nunha zona da Fonsagrada que a construción —tamén completamente real— dun encoro segregou fisicamente de Galicia e acelerou o seu despoboamento.

“O cine galego debe existir, porque temos que contar as nosas historias ao noso xeito”, reclamou o director ao público que asistiu á preestrea, hai 15 días en Lugo.

“Foi unha experiencia que comezou en 1976, xente preparada, universitarios con conciencia política que querían ser un xermolo dunha sociedade nova. Aquela etapa cerrouse en 1982, cando apareceu a droga dura”, di por teléfono, entre sesión e sesión, Ignacio Vilar, que coñeceu o asunto a finais dos noventa, cando foi alí para realizar un documental. Despois viaxou por todas as partes para coñecer e entrevistar aquela xente. “O promotor, Nilo, foi un personaxe que xa tivera en Lugo un bar peculiar, en que cada un pagaba o que consideraba que era xusto. Querían ter unha relación home-muller diferente, tentaron crear e legalizar unha escola… Agora algúns son profesores universitarios, unha fundou as Escolas Fingoi, un referente pedagóxico”. Varios aparecen como extras nas escenas finais. Tamén serviron de escenario algunhas casas que aínda habitan sucesores da comuna.

Rodada en lugares de Negueira de Muñiz, A Fonsagrada, Cervantes e As Grandas de Salime (Asturias), Vilamor narra aqueles inicios, e sobre todo a reacción das forzas vivas e de parte da poboación, máis que negativa. É tamén a descrición de todo un mundo, a sociedade rural tradicional, que daquela comezaba o seu declive. Naquelas aldeas (Foxo, Vilar) todo está hoxe como estaba daquela, acceso en barca incluído. Quizá por iso a ambientación é perfecta, a pesar da falta de medios e do exceso de dificultades. “Non hai nada de cemento nin de aluminio. Están a unha hora de camiño da Fonsagrada, e os últimos 40 minutos hai que os facer a pé. A rodaxe foi parecida á d’A Raíña de África. Desde subir a 1.600 metros de altitude, cun metro de neve, a carrexar os equipos. Os electricistas dicían que era a película máis difícil en que traballaron”, di o director. De facto, é case unha superprodución. Máis de nove semanas de rodaxe, un equipo de 150 persoas e un orzamento de 1.700.000 euros.

Vilamor é unha película coral. Con Sabela Arán (que fai difícil crer que sexa unha debutante) e Rubén Riós (que ten man perfectamente dun personaxe todo contención), os máis (Xoel Yáñez, Tamara Canosa, Marcos Pereiro, Santi Romai, Paulo Serantes, Deborah Vukusic ou Carlos Villaverde) constitúen unha nova xeración de actores e actrices. A aposta pola fidelidade inclúe os diálogos. Ao menos na versión orixinal en galego, os personaxes da zona falan a variante dialectal da montaña oriental luguesa, e os hippys —excepto unha de orixe barbancesa— o galego estándar, coa terminoloxía da época. A frase “non se dan as condicións obxectivas” caracteriza un personaxe, e mesmo figura nas camisetas promocionais.

Esta é a cuarta película de Vilar e a segunda, despois de Pradolongo, en que aplica a súa máxima de que o labor dun cineasta non acaba coa rodaxe e a montaxe. A anterior tivo hai catro anos, en pantallas grandes, 65.000 espectadores. Entrementres, até o 17 de maio, Vilamor vaise proxectando en cines de 15 localidades galegas, Ignacio Vilar, Sabela Arán, Rubén Riós, Xoel Gómez e dous produtores pasarán eses dous meses na Caravana Vilamor (unha furgoneta Volkswagen típica naquela altura) presentándoa en 190 institutos e 250 asociacións culturais. E iso, sen contar as accións en Internet e as redes sociais. Despois hase poder ver en sesións de verán ao ar libre, 150 confirmadas en 25 concellos de Lugo e 40 de Ourense. Vilar ten claro que se os espectadores non van ao cine, o cine ten que ir polos espectadores.

Podedes completar esta información aquí:

Datas da estrea

eoidevigo on Marzo 8th, 2012

 

O río Ulla ao seu paso por Ponte Ledesma (Foto de Chelo Fontán)

O aire puro da mañá proclama  

seu dereito a entrar en cada casa.                                                         

Ábrelle as portas, patria!

Dálle os teus seos, alma!

 

Deixa ese tufo acedo que te abafa,

esquece estas mortallas,

estiña as túas bágoas,                                                                                                      fala,                                                                                                                               

canta,                                                                    

arrumba a desespranza,

non deixes que te aldraxen; aldraxa.               

Onte non. Pensa nas albas

que han de vir, ponlle cerco ás lembranzas

que te atan.

Deixa entrar a mañá clara

na túa casa.

(Celso E. Ferreiro)

 

Continuamos coa lectura de Longa noite de pedra de Celso Emilio Ferreiro e mais de Extramunde de Xavier Queipo. Levaremos lidos os 20 primeiros poemas de Longa noite de pedra e toda a parte I de Extramunde titulada O santuario dos embruxados.

A próxima xuntanza será o 21 de marzo, como de costume, na cuarta feira (mércores), de 17.30 a 19.00 na aula 38 da EOI de Vigo.

http://celsoemilioferreiro.org/

 

Á espera de máis comentarios vosos sobre a excursión do día 11 de febreiro, recollemos aquí o de Chelo Fontán:

Non vos podo dicir que foi xenial, mentiríavos; foi moito máis que iso.
O encontro cunha lenda viva da nosa cultura non é un prato doado de engulir. Cada intre que me achegaba a ‘EL’ notaba un belisco no estómago; sabía dende a primeira ollada que non sería quen de dicir dúas palabras seguidas e cun chisco de sentido común a aquela columna do GALEGO.
Agora, despois de pasados dous días, sigo coa sensación de ter acadado algo moi importante, un anaco de sabedoría compartida connosco por unha mente lúcida e chea de sorrisos pícaróns en que se podía albiscar a ‘Balbino’.
Coa maior humildade, grazas a ‘VOSTEDE’ e aos que coma vostede mantiveron despertas a nosa lingua e a nosa cultura.
Chelo, unha persoa do común.

A Moncho e Xosé, que me deron a oportunidade de vivilo.

 

 Se dixese que si,                                                                      

que todo está moi ben,

que o mundo está moi bon,

que cadaquén é quen…

Conformidá.

Ademiración.

Calar, calar, calar,

e moita precaución.

Se dixese que acaso

as cousas son así,

porque si,                                                                                                         

veleí,

e non lle demos voltas.

(Se aquel está enriba

e aqueloutro debaixo

é por culpa da vida.

Se algúns van de porta en porta

cun saco de cinza ás costas

é porque son uns docas).

Se dixese que si…

Entón sería o intre

de falar seriamente

da batalla de flores                                                                            Con Xosé Neira Vilas en Gres (Foto de Chelo F.)

nas festas do patrón.

 

Pero non.

(Celso E. Ferreiro)